TELEKA

.

2012-02-06T15:32:00.002+03:30

ترم جدید شروع شده و من باورم نمی‌شود بس‌که کار ناتمام از ترم قبل دارم! بس‌که کارهای متفرقه دیگر دارم! بس‌که آدم‌های ندیده در لیستم هستند که هی می‌گویم این هفته می‌بینمشان!

صبح کارهایی که باید امروز انجام می‌دادم را لیست کردم، بعد ناهار رئیسم یک کار جدید داد دستم که ربطی به این پروژه‌ای که تویش هستیم ندارد! مال یک طرح توجیهی است که برای یک کارفرمای خسیس دیگر یک سال و اندی پیش انجام دادیم و ده بار ویرایش زدیم به خواست شخص کارفرما و بانک محترمی که می‌خواهد وام بدهد و حالا بعد این همه مدت مسئول محترم نمی‌دانم فلان‌جای بانک تلفن زده که این قیمت‌هایی که برای مواد مصرفی زده‌اید غلط هستند! یکی نیست بهش بگوید غلط نیستند جناب، قدیمی هستند! قیمت ماسه بهار 89 را که با قیمت روز الان مقایسه نمی‌کنند! حالا رئیسم گفته گزارش را آماده کردی، جواب نامه را هم آماده کن! به من باشد زنگ می‌زنم به مسئول مربوطه می‌گویم دهنمان را سرویس کردید! یک سال و نیم هست که این طرح بین میزهای شما پاس‌کاری می‌شود! طرف مشاور مهندسی اروپایی ماجرا دو تا پروژه دیگر تمام کرده! قیمت ارز دو برابر شده از آن وقت. شما اما گزارش را به زور باز کرده‌اید و دم دست‌ترین ایراد ممکن را گرفته‌اید!

بعد فکر می‌کنم بتمرگم خانه، کارهایم را زودتر انجام بدهم، امتحان‌هایی که باید بدهم را ثبت‌نام کنم، بعد فکر می‌کنم که خب کار که نمی‌توانم نکنم! قسطم چی؟ خرجم چی؟!

دلم می‌خواهد تا هوا تاریک نشده بروم یک قدمی در خیابان بزنم. کاش بشود.

حقایقی درباره لیلا دختر ادریس

2012-01-31T10:27:00.002+03:30

دیشب بعد از مدت‌ها با دل راحت کتاب خواندم. یک داستان کوتاه از کارور. یکی از خوشحالی‌های زندگی برای من داستان کوتاه ست! مخصوصا از نوع کارورش. این کتاب‌های جیبی و تجربه و چی و چی هستند و باز من کتاب نمی‌خوانم! واقعا چه بهانه‌ای می‌توانم داشته باشم؟!

*هیچ ربطی به ماجرا ندارد! بعد از داستان کوتاه کارور، این را شروع کردم. اسمش هم به طور عجیبی قشنگ است! در حدی که حسودی‌م می‌شود این عبارت مال من نباشد! بله من آدمی هستم که به بیضایی هم حسودی می‌کنم!

دل به رنجی گریزان سپرده....

2012-01-22T00:39:00.002+03:30

نازک شده‌ام این روزها. آدمی شده‌ام که با تلنگری اشکش در می‌آید.

پ.ن. یک زمانی بود یک جایی بود اسمش بود گوگل ریدر! مثل بچه آدم می‌رفتیم غرمان را می‌زدیم و بر می‌گشتیم پی زندگی‌مان! بعد یک چیزی شد که اسمش بود گوگل پلاس! که هر بار خواستیم یک نوتی، غری، چیزی بنویسیم نوت‌دونی‌ش باز نمی‌شد!

پ.ن. این زنجه موره را در بیات شیراز بخوانید در ضمن!

تک مضراب:

ای فسانه فسانه فسانه

ای خدنگ تو را من نشانه

ای علاج دل، ای داروی درد

همره گریه‌های شبانه

با من سوخته در چه کاری

دشت از گل شده هفت رنگه

.

2012-01-18T15:30:00.002+03:30

بعضی از آدم‌ها برایم جذابند. یا شاید دوست دارم برای آن‌ها جذاب باشم، برایشان شخصیت دوست‌داشتنی یا قابل توجه یا شاید مهمی باشم. هنوز دقیقا برای خودم مشخص نیست! یک جوری است که امکان دارد برنامه‌هایم را جا به جا کنم تا کمی دور و بر آن‌ها باشم! و خب بعدا که می‌نشینم نگاه می‌کنم، می‌بینم اگر دوست دارم شخصیت قابل توجهی باشم احتمالا نباید زیاد هم دور و برشان بپلکم! خلاصه اینکه دیروز داشتم درس می‌خواندم برای بار چندم متوجه شدم تو یکی از آن شخصیت‌هایی. از آن‌هایی که دوست دارم دوستشان باشم. نه اینکه عاشق و شیفته‌شان باشم. دقیقا اینکه دوستشان باشم. یک دوستی خیلی ملایم، و نه حتی صمیمی. نمی‌دانم شاید چون دوست دارم برایت قابل توجه باشم و فکر می‌کنم زیادی بودنم دیگر قابل توجه نیست! یا شاید فکر می‌کنم آنقدر شبیه من نیستی که دوستم باشی و اگر بیشتر مراوده داشته باشیم حوصله‌ام سر می‌رود. خلاصه‌اش اینکه دوست دارم هر از چند روز یکبار ببینمت و سلام و احوال پرسی‌ای بکنیم از همان دور. اینکه نه تو دقیقا بدانی من دارم چه می‌کنم و نه من بدانم. خوش دارم خیال کنم مرا که می‌بینی خوشحال می‌شوی و خداحافظی که می‌کنیم لبخندی می‌زنی.

پشت گردنت را به رنج نشان نده!

2012-01-15T23:50:00.002+03:30

رویایی بوده که خیلی نزدیک بوده. آنقدر نزدیک که شیرینی‌ش زیر دندان حس می‌شده. و خب حالا مثل یک سراب، مثل یک غبار، همان‌طور که نزدیکش شدیم گم شده‌. دنیا اما تمام نشده. قرار هم نیست تمام بشود! قرار هم نیست کسی کم بیاورد و جر بزند! چند بار هی گفتم "زیباترین ترانه را هنوز برایت نخوانده‌ام" ؟؟ چرا نباید بگوییم زیباترین ترانه را هنوز نخوانده‌ایم؟ چرا به دنبال زیباترین ترانه نمی‌خواهیم برویم؟

امروز برای خودم کتاب جدید "آنا * گاوال* دا" را خریدم! امروز وسط کتاب‌ها قدم زدم! پس‌فردا امتحان دارم و کتاب‌ها از روی میز چشمک می‌زنند. فردا قرار است روز بهتری باشد. می‌خواهم بروم آرایشگاه! می‌خواهم بروم قدم بزنم برای خودم.

.

2012-01-11T10:28:00.002+03:30

در همین دنیای مجازی یک نفر هست که اتفاقا من خیلی نوشته‌هایش را دوست دارم. این یک نفر هر از چند گاهی از کارفرمایی صحبت می کند که پروژه را با کسر پ تلفظ می‌کند و این یکی از ویژگی‌های منفی طرف است و احتمالا نشانه بی‌سوادی‌اش! من یاد یکی از استادهایم می‌افتم که اتفاقا او را هم خیلی دوست دارم. شاید شلغمی باشد که در نبود گوشت پادشاه باشد! هر چه باشد منی که در کل دوران تحصیلم در همین کشور بوده‌ام، دوستش دارم و سر کلاس‌هایش چیز یاد گرفته‌ام. دو هفته پیش که جلسه آخر کلاس بود، داشتیم چانه می‌زدیم بابت بیشتر کردن فرصت تحویل پروژه‌ها! گفت در مورد پِرووژه‌ها با تی‌ای* صحبت کنید. استاد فرانسه درس خوانده و سر کلاس تاکید می‌کند که این "ریزن فور بیینگ"** که در مقاله آمده اساسا همان "غزون د تغ"*** است! و برای مثال از شرکتی به اسم "کـَغفوغ" صحبت می‌کند که در ایران اتفاقا دیده ملت می‌گویند "کارفور!" دارم فکر می‌کنم آن وبلاگ‌نویس آیا اگر با استاد ما برخوردی داشته باشد و بشنود که پروژه را نه تنها با کسر پ می‌گوید که حتی به جای "ـــُــ" یک "وو" ی کشیده می‌گوید آیا باز هم هر بار که می‌خواهد از این آدم صحبت کند این را می‌گوید یا حساب آدمی که فرانسه درس خوانده و وقتی حواسش نیست به جای "پاریس" می‌گوید "پغی" فرق می‌کند با آدمی که صرفا پول دارد!

فکر می‌کنم پدرم سر کلاس‌هایش به خاطر لهجه شمالی‌اش، همه "مدیریت" ها را "مودیریت" می‌گوید و به خاطر آموزش‌های مدرسه "آر" را "اِر" می‌گوید، لابد دانشجویانش مسخره‌اش می‌کنند و اگر وبلاگ داشته باشند شاید در آن هم حتما ذکر کنند که فلان!

من آدم منزه‌ای نیستم! من هم مدیر پروژه کارفرما را به خاطر اینکه "پریماورا" را "پریماویرا" می‌گوید و این "ی" اضافی را جور خاصی می‌کشد مسخره کرده‌ام و هر بار که خواستم ازش نقل قول کنم گفته‌ام این برنامه پریماوییییرا را باید بفرستیم برای فلانی! اما خب من هم باید درست شوم! دلیل نمی‌شود که!

*TA

** reason for being

***rainson d'etre

سلام من را از میان بحث‌های سیویل و مکانیک به همراه شادی‌های کوچکم پذیرا باشید

2012-01-10T15:59:00.002+03:30

توی جلسه نشسته‌ام. دارم فکر می‌کنم به اینکه باز همه بار کاری دقیقا زمان امتحان‌ها و پروژه‌ها یکی می‌شود. فکر می‌کنم به اینکه دلم می‌خواهد همین الان یک حمام حسابی بروم و بعد بگیرم بخوابم! فکر می‌کنم به اینکه امشب کلاس تنیس دارم! دقیقا امشب! 8 تا 9 شب! هر چقدر فکر می‌کنم نمی‌فهمم چرا دو ماه پیش فکر می‌کردم این وقت شب انرژی دارم، فکر می‌کنم ای کاش یک نفر خیر پیدا می‌شد بقیه زمستان را به جای من می‌رفت. مدیر پروژه کارفرما هر یک حرفی که به ذهنش می‌رسد را ده بار تکرار می‌کند! دارم فکر می‌کنم کاش جلسه زودتر تمام شود و بروم نارنگی‌هایی که از خانه آورده‌ام را بخورم!

پ.ن. ارسال شده با ایمیل از وسط جلسه!

.

2012-01-08T09:33:00.001+03:30

کاش می‌شد یه کم از این اتفاق‌های روزمره کناره گرفت و کارهای دیگری کرد! کاش می‌شد روزمرگی آدم دلخواهش باشد!

تصمیم گرفته‌ام وسط همین روزمرگی‌ها یک چندتا کار خوب انجام بدهم! تا ببینیم!

راضی نیستم!

2012-01-05T16:55:00.002+03:30

باید بنویسم؟ اتفاق خاصی نمی‌افتد. فقط اینکه این روزها احساس می‌کنم خیلی کارها باید تا این سن می‌کردم و انجام نداده‌ام! و هی سعی می‌کنم برنامه‌ریزی کنم که از این به بعد انجامشان بدهم و باز تا چشم به هم می‌گذارم روزها می‌گذرند!

قرمز انار من

2011-12-21T23:27:00.000+03:30

امشب یه یلدای دیگه ست! یلدا خوبه، یلدا انار داره. دلم یه یلدایی می‌خواد که تو باشی و آواز و انار گلپر نمک‌زده.

دلم زمزمه کردن می‌خواهد. دلم شعر خواندن می‌خواهد.
.
تک‌مضراب:
احساس می‌کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی‌غروب سرودی کشد نفس.....

2011-12-21T14:58:00.000+03:30

تو سالن رادیولوژی دارم راه می‌رم. راه می‌رم که ماده‌ای که خوردم بره پایین‌تر تا هی برم عکس بگیرم. از صبح معطل همین کارم. اینه که می‌رم تو نخ آدم‌ها. خانوم‌های حامله‌ای که واسه سونوگرافی اومدن، مادرهایی که با بچه‌هاشون اومدن.... یکی از این مادرها چقدر منو یاد تو می‌ندازه. زن جوونی که یه بچه یه ساله داره، با ابروهایی شبیه ابروهای تو، مهم‌ترین چیزی که از صورتت یادم مونده. می‌دونی من به فرم ابروی دخترا زیاد دقت می‌کنم. ابروهای پر و کشیده رو دوست دارم. ابروهای پر و کشیده ای که زیاد تر و تمیز هم نباشن، یه مدتی از برداشته شدنشون گذشته باشه. ابروهای تو این‌جوری بود به نظرم. همون چند بار کمی که دیدمت. چرا دوست داشتم بیشتر ببینمت؟ از همون بار اول. من که اصلا نمی‌شناختمت. هنوزم نمی‌شناسمت. اما ازت خوشم میاد. من از ابروهای کشیده و پر و چشم‌های درشت تو خوشم میاد. امروز فهمیدم ناخودآگاه تو چهره‌ها دنبال ته‌مایه صورت تو ام.

2011-12-11T09:21:00.000+03:30

این روزها جور عجیبی‌اند! با سرعت عجیبی می‌روند! باز کلی کار نکرده دارم! و برای اولین بار احساس کردم که چندان هم بچه نیستم! 25 سالگی شاید سنی باشد که آدم باید احساس کند باید تکانی به خودش بدهد.

راستش سر کار رفتن را دوست دارم، هرچند ای کاش پولش بیشتر بود =)

اصولا در شرایط بحرانی باید موجودات برنامه و استراتژی و چی و چی داشته باشن، اما من دارم تو زندگی خودم قوطه می‌خورم و زمان با سرعت داره پیش می‌ره و همه چیز انگار دور از دست‌رس من‌اند!

نا امید نیستم. شاید یه‌کم ناراحت از دست خودم. شاید یه‌کم خسته از دائم عقب بودن از برنامه‎ها، و اینکه هی باید بدوی تا به چیزهایی برسی که خیلی‌ها از اول داشتند!

اینکه هنـــــوز مطمئن نیستم راهی که دارم می‌رم چقدر درسته؟ اینکه آیا کاری که دارم می‌کنم رو دوست دارم؟ آیا تصویری که از خودم دارم و می‌خوام بهش برسم همونیه که می‌خوام؟ و اینکه آیا بیست و پنج سالگی دیر نیست برای فکر کردن به اینکه تا اینجا درست اومدم یا باید دور بزنم؟

پ.ن. می‌دونم جای دور زدن ندارم، می‌دونم از نظر منطقی دارم راه درستی رو می‌رم. اما می‌ترسم یه روزی منطقم واسه خستگی‌هام جوابی نداشته باشه!

2011-11-26T01:01:00.000+03:30

گاهی وقت‌ها دل آدم می‌گیره! شاید هم اسمش دل‌گرفتگی نباشه، شاید اسمش بی‌اعصابی باشه، یا شاید بی‌حوصلگی.... نمی‌دونم هر چی هست یه جوری می‌شه که هر کاری که می‌خواد انجام بده به نظرش مسخره و پوچ و بی‌معنی میاد.

خب من فک کنم امروز این‌طوری بودم. یا حتی شاید دیروز... یه جور بی‌حسی نسبت به همه چی.

یه سری برنامه شخصی واسه این آخر هفته داشتم که طبعا هیچ کدومش اجرا نشد. چاق بودنم بیشتر حس شد! نیاز به اصلاح صورتم بیشتر! احساس به گشاد بودن همه لباس‌ها توی تنم. احساس بی‌پولی و فقیری و احتمالا یه سری حس‌های دیگه که الان در خفایای خاطر پنهان شدند!

یه اسپری خریدم واسه خودم! و به طرز احمقانه‌ای دارم باهاش حال می‌کنم و در همین لحظه احساس سردرگمی شدید می‌کنم و به خاطرش دلم می‌خواد بشینم یه گوشه گریه کنم!

من بودم گفتم تلاش کردن و شلوغی رو دوست دارم و از این مزخرفات؟ به قبر مرده‌هام خندیدم!

در این لحظه روبرو شدن با هر آدمی برام دردناکه! به طرز احمقانه‌ای بهم احساس شکست خوردگی و هیچ بودن رو می‌ده. دلم یه تنهایی طولانی تو یه جای بدون آدم می‌خواد. دلم گم شدن می‌خواد، فرو رفتن.

چی شد که اینقدر خسته شدم یهو؟

2011-11-25T12:15:00.002+03:30

یک مرگ خوب، همه همین را می‌خواهند.

مری مک‌دانلد هنوز از اولین سال پرستاری‌اش، در چهل و اندی سال پیش، پیرزن ریزنقشی به نام آیدا پیترسن را به یاد می‌آورد، که توی گردنش نزدیک شاهرگ، توموری بود. زنگ میز پرستارها به صدا درآمد، و مری مک‌دانلد تا انتهای راهرو رفت، در را باز کرد و ناگهان چیزی گرم و نمناک و سرخ مستقیم توی صورتش پاشید.

خون ِ رگ ِ پاره‌شده‌ای از شکاف تراکئوتومی ِ خانم پیترسن فوران می‌کرد، از جراحت گردنش، از بینی‌اش، از دهانش، مری خشکش زده بود. روی سقف، کف زمین، روی تخت‌خواب، روی دیوارها همه جا خون بود.

خانم پیترسن دلش می‌خواست با آرامش و وقار ببیند، در حضور شوهرش. دلش می‌خواست به مرگ "طبیعی" بمیرد. حالا همان‌طور که زندگی از وجودش به بیرون فوران می‌کرد، دستش را بلند کرد تا بینی و دهانش را پاک کند. با چشم‌های از حدقه درآمده به خون روی دستش نگاه کرد.

آیدا پیترسن دلش می‌خواست به مرگ طبیعی بمیرد، در حضور شوهرش، و حالا داشت به مرگ طبیعی می‌مرد، در حضور مری مک‌دانلد، پرستاری که پنج دقیقه بود می‌شناخت.

چشم‌های آبی ِ وحشت‌زده خانم پیترسن، در تمام آن پانزده دقیقه‌ای که طول کشید تا از فرط خونریزی بمیرد، به چشم‌های مری مک‌دانلد خیره مانده‎بود، دست مری را محکم گرفته‌بود. مری کاری نکرد. دستور این بود که بگذارد خانم پیترسن به مرگ طبیعی بمیرد.

مری تا آن موقع خونریزی شریانی ندیده‌بود. هنوز هم یادش می‌آید که وقتی پا توی اتاق خانم پیترسن گذاشت، خون چطور به صورتش پاشید. هنوز هم به خاطر دارد که چقدر طول کشید تا خانم پیترسن مرد. هیچ کس فکر نمی‌کرد زن به این کوچکی این همه خون داشته‌باشد.

داستان یک پرستار – پیتر بـِـیدا

.

2011-11-23T00:38:00.000+03:30

همین الان که ساعت دوازده و نیمه، و من فردا امتحان دارم (عصر البته!) و یک‌سوم درس رو هنوز نخوندم :) و الان می‌خوام برم حموم! اومدم بگم وول خوردن تو شلوغی زندگی‌م و برنامه‌ریزی کردن و تلاش‌کردن واسه رسیدن رو دوست دارم! :)

بدیهیه اگه لاغر بودم حتی بیشتر لذت می‌بردم!

طبق معمول وسط امتحان و پروژه و این چیزا هوس استخر و کتاب و پیاده‌روی کردم! :)

2011-11-20T16:22:00.000+03:30

خوشم نمیاد از آدم‌هایی که چون خودشون دو خط می‌نویسن و چن ساله نقاشی می‌کنند یا چار تا دونه تیاتر بازی کردند یا چمی‌دونم دو تا دونه کتاب چاپ کردند دیگه دنیا رو بنده نیستند!

عزیز من شما تو روزنامه مطلب می‌نویسی؟ آفرین، بنده از اینکه با شما سلامعلیک دارم بسیار خوش‌حال هستم! اما عیزم این دلیل می‌شه شما هرررر کی رو که می‌شناسی و نمی‌شناسی رو مسخره کنی؟ آخه تویی که دو ساله مطلب می‌نویسی و هنوز تازه دانشجوی سینما هستی باید بیای تحلیل کنی کسی مثل دولت‌آبادی حرکاتش فـِـیـکه؟ که تا دوربین رو می‌بینه پاهاشو بغل می‌کنه!

عصبی می‌شم از آدم‌هایی که همه چیز رو مسخره می‌کنن! من خوبم! آهای مردم! من خوبم! من مخالف شادی نیستما! مهمونی بگیرین اما فقط این مدلی که من می‌گم! ا یکی پیدا شده بلده برقصه! چرا آدم باید جدی برقصه، فقط خوبه که مسخره‌بازی دربیاریم! پس تو همون مهمونی یه‌کم اونورتر وای‌میسیم طرف رو مسخره می‌کنیم!

من خوبم! من تو صحبت‌ها و نوشته‌هام از "ابژه" ، "ابزورد" و این مدل کلمه‌های خفن استفاده می‌کنم و همه آدم‌های دیگه رو مسخره می‌کنم!

*یادم نمیاد دیده باشمشون در حالتی غیر از مسخره‌کردن! آدم‌ها براشون دو دسته ن! اونایی که هه‌هه می‌تونیم مسخره‌شون کنیم! و اونایی که از ما بهتره موقعیتشون اما هیچ پخی نیستند و حق ما رو خوردن! پس مسخره‌شون می‌کنیم!

ماهی کوچک....

2011-11-16T13:00:00.000+03:30

چند روز پیش رفتم سراغ نوشته‌های قدیمی‌م، و متوجه شدم چقدر همه نوشته‌هام مریض بودند! چقدر داشتم دست‌و پا می‌زدم تو زندگی‌م! نمی‌دونم خودم چقدر متوجه بودم که این‌قدر دارم درد می‌کشم! و وقتی خودم حواسم نبود چطور انتظار داشتم کس دیگه‌ای بفهمه! و یا شاید اون کس دیگه باید بهتر از من می‌فهمید! کس دیگه‌ای که احتمالا هنوز هم منو متهم می‌کنه!

غرض اینکه حس خوبی دارم که دیگه وسط اون نوشته‌ها نیستم!

تک مضراب:

هیچ‌وقت فکر نکردی که زن هم می‌تواند بخار شود

هرقد هم که سرد باشی

زنی که بخار شود

آزادتر از هر پیوند و قانونی است

آزادتر از "دوستت دارم"

آزادتر از منی که دیده بودی

آزادتر از آنکه بماند

2011-11-09T15:09:00.000+03:30

هر روز با درد زياد اين شهر كثافت را مي‌زايم و در خيالم شهر ديگري آبستن مي‌شوم. بايد از اين شهر بروم. قسم مي‌خورم دلتنگي نكنم. اشك نريزم. قسم مي‌خورم پلك هايم را بدهم قيرگوني. جرم چهل ساله كتري را بجوشانم و بريزم دور. ديگر چاي بي چاي تا اينكه جايي چشمه‌اي چيزي پيدا كنم. جايي كه خوش آب و هوا هم باشد. باد خنك بيفتد زير دامن قشنگم. پوست پاهايم دون دون بشود و شكارچي پاهايم را ديد بزند. از قورباغه بترسم و همان شكارچي دستم را بگيرد تا از جوي بزرگ بپرم و بروم سمت چشمه. حتي اگر زير گوشم صداي قورباغه در بياورد و مرا بترساند عيبي ندارد. به شرط این که اگر كلاه حصيري‌ام را باد برد بدود و قبل از اينكه توي آب بيافتد برايم بگيردش. اگر بلد باشد آتش روشن كند و يك اجاق سنگي درست كند برايش چاي مرغوب درست كنم با چند پر بابونه كه از كنار چشمه چيده‌ام. بوس هم بخواهد بي‌دريغ بدهم. و بهش بگويم تو رو خدا خرگوش‌ها را شكار نكن. هر چقدر هم خوشمزه باشند دلم نمي‌آيد پوستشان را بكنم و گوشتشان را كباب كنم حتي اگر چشمم به چشمشان نيافتد. بلند‌بلند بخندد و بگويد: خوب اگر خرگوش نزنم پس چي بخوريم؟ كلاغ؟ يا زغال اخته؟ - نه نه كلاغ‌ها را هم نه. گناه دارند. نذر دارم كلاغ نخورم. بهش نمي‌گويم كه از وقتي كلاغ‌ها خبر شكارچي را آورده‌اند، بهشان قول داده‌ام تا ابد دوستشان باشم.

برداشته‌شده از جایی- خیلی وقت پیش‌ها

در جگر لیکن خاری....

2011-11-06T23:52:00.000+03:30

می‌خواهم به این فکر کنم که چقدر خوشبختی‌های کوچک و بزرگ دارم. می‌خواهم به شادی‌هایم، به هدف‌هایم فکر کنم و لبخند بزنم، تلخی‌های این دنیا نمی‌گذارد اما. وقتی می‌نشینند روی دل آدم جوری می‌شود که انگار هیچ‌وقت شاد نبوده‌ای.......
.
.

کتاب می‌خوانم بعضا.
دلم قدم زدن می‌خواهد.
قدم زدن‌های طولانی.

2011-10-08T00:15:00.002+03:30

متاسفانه آدم حسودی م!

2011-09-21T17:08:00.001+04:30

این روزها باز یک سایه خاکستری پررنگ افتاده روی زندگی‌م! این روزها باز دوباره هر جا که باشم دلم می خواهد زودتر برم ولو شوم روی تختم و کتاب بخوانم برای خودم.

دلم برای پکیج گالری مهر* وا ، کافه - هفت* اد و هـ*ش ت تنگ شده.
برای صف ایستادن‌های تیاتر شهر هم.

انگشتر جدیدم رو دوست دارم.

.

2011-08-30T11:29:00.000+04:30

بعد از مدت‌ها کلنجار رفتن و شاید هم کلنجار نرفتن و قاطع بودن برای ارتباط نداشتن با آدم‌هایی که به هر دلیل اعتماد به نفس رو‌به‌رویی باهاشون رو ندارم، تصمیم گرفتم که این دفعه برم! اول هی فکر کردم که ای بابا چه وقت بدی! هفته پیش آرایشگاه بودم الان یه چیزی بین خوب و بده صورتم! بعد هی فکر کردم چی بپوشم! بعد که دیگه داشت دیرم می‌شد پشت چراغ قرمز لاک زدم و هی پاک کردم و دوباره زدم، سعی می‌کردم با "ساری گلین" علیزاده یه کم آروم شم! اما یه استرس احمقانه‌ای داشتم! و خب شخص مورد نظر* اصلا نیومده بود! شب که برگشتم صورتم رو تو آینه دیدم و فک کردم بد نیست اگه هر ازچند گاهی یه آرایشی هم بکنم! و الان از اون شب برای من حس خوب لاک ناخونام مونده!

* لازمه اضافه کنم شخص مورد نظر دختر بود و اساسا من در مواجهه با دخترها استرس بیشتری می‌گیرم، شاید چون بیشتر از طرف دخترها قضاوت شدم.

سوال بعدی اینه که چرا قضاوت اون دخترها (یا هر دخترها یا هر پسرها) باید برای من مهم باشه و خب مسئله‌ایه که بعدا باید بهش بپردازیم! =)

دیدن کتاب صد‌ در صد دلخواه در غروب آگوست*

2011-08-24T11:56:00.001+04:30

رفتم سینما و کتاب خریدم. صفحه اولش نوشتم "واسه اینکه هنوز دلم بوی کتاب‌های چیده‌شده تو قفسه‌های چوبی رو می‌خواد".

خوشحالم که وسط این ناامیدی‌ها هنوز لذت داستان خوندن می‌تونه آدم رو به خونه بکشونه.

* می‌دونم این‌طور عنوان انتخاب کردن خیلی خزه =)

2011-08-21T16:34:00.002+04:30

از نیمه مرداد وارد تابستون شده‌م! و خب نه که قبلش خیلی کار خاصی می‌کردم اما استرس پروژه‌ها وجود داشت! و بعضا شب‌بیداری‌هایی برای سر هم کردن پروژه‌ای... اما حالا دو هفته ست که خیلی همه چی قشنگ شده! ولو شدن‌های بدون عذاب وجدان، کتاب خوندن‌های گاه‌به‌گاه و خب هم‌چنان ورزش نکردن و چاق شدن! یه کار هیجان انگیز دیگه هم کردم و اونم اینه که دوباره سنتور زدن رو شروع کردم! و خیلی خیلی حس بهتری دارم کلن!

از اونجایی که از هر ده تا کاری که می‌گم یه دونه‌ش رو انجام می‌دم، تصمیم گرفتم وقتی یه کاری رو انجام دادم بیام جار بزنم! ها ها!

به هر حال زندگی گرممممم عرق‎ریزون رنگی‌ای رو می‌گذرونم این روزا!

2011-08-14T22:30:00.000+04:30

بعد از اون روز سرد زمستون وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم من از اون آدم‌هایی‌م که دوست دارم تو زندگی‌ طرف رابطه‌م از خودم رد پا باقی بذارم! رد پایی که تو زندگی‌ش مثل یادداشت وقت دکتر رو در یخچال، یا یه ستاره با رژ لب رو آینه اتاق خواب، یا مسواک و پیژامه اضافی تو خونه‌ش باقی بمونه. شاید از فکر اینکه کسی با دیدن عطرم جلو میز توالت اتاقش دلش برام تنگ شه لذت می‌برم. و خب حالا امضام پای ورقه فارغ‌التحصیلی‌ت تو پرونده‌ت مونده. شاید هیچ‌وقت کس دیگه‌ای سراغش نره! شایدم یه روز خودت یا کس دیگه‌ای بره دنبال گرفتن مدرکت. شاید خیلی از امضاها و اسم‌های پر از خاطره دیگه تو پرونده‌های دیگه خاک بخوره اما هیچ کدوم از اینا از حس رد پایی که می‌لوله تو زندگی‌ت چیزی کم نمی‌کنه.

پ.ن. فکر که می‌کنم می‌بینم آدم شاید دست‌خطش گوشه کتاب خیلی‌ها باشه! اما فقط اونایی که دوست داره رو یادش می‌مونه :)

تک مضراب:

خود را درون گلم نهان می‌کنم

تا آن را بر سینه‌ات بزنی

و مرا نیز بی‌اختیار در بر کشی

خود را درون گلم نهان می‌کنم

تا چون در گلدانت بپژمرم

تو بی‌اختیار هوای مرا کنی

لحظه‌های عمر بی‌سامان....

2011-08-05T01:15:00.000+04:30

حتی وقتی بیشترین خوشحالی‌ها رو دارم قابلیت اینو دارم با شنیدن صدای گریه و ناله و یا حتی تصورشون بزنم زیر گریه.

تک مضراب:

این روزها که می گذرد

شادم

این روزها که می گذرد

شادم

که می گذرد

این روزها

شادم

که می گذرد

2011-07-30T12:14:00.000+04:30

خب من قرار بود مسافرت برم که جور نشد! بعد من همون‌طور که اگه ددلاین یه پروژه‌ای بیفته عقب هوا می‌کنم تا دو شب قبل تحویل! خیلی سرخوش دارم پولامو خرج می‌کنم و می‌گم آره پاییز می‌رم! یاه یاه!

خلاصه اینکه این ماه مقادیری لباس از نوع پیرهن خوشگل که مهمونی دعوت بشه آدم بسیار شیک بره بشینه و پاش رو بندازه رو پاش و دستمال کاغذی رو بذاره لای لباش که رژش پر رنگ نشه و چی و چی خریدم! با مانتوی گل و گشاد همین‌جوری بپوشیم بریم سر کار! با مانتوی چارخونه خوشحال بریم سر کار! با شلوار گشااااد خنک وای چقد من هپی م! و یه سری چیز میزای دیگه! این ماه کللی بیرون غذا خوردم و هیچی هم ورزش نکردم! ها ها! حالا دو هفته دیگه پروژه‌ها تموم می‌شه! (آخه الان من خیلی دارم وقت می‌ذارم پاشون!) ها ها ها!

دیگه اینکه این ماه تولدم بود و کلی هم خوب بود! هی تبریک و هی کادوهای دوس داشتنی! هی من خوشحال و قند تو دل آب شو!

پ.ن. دیروز یهو فهمیدم من دوستی ندارم که شکم چران باشه! زنگ بزنم بگم هی فلانی پاشو بریم تو اون پیتزاییه اون خیابونه پیتزا بخوریم! پایه مربوطه مدتیه متواری شده!

پ.ن.2 . دارم جلو خودم رو می گیرم که همین الان ایمیل نزنم به نرگس نگم توروخخخخدا یه برنامه بذار کوله بذاریم پشتمون بریم جنگل! فقط به این خاطر که الان خوشحال و خندانه توجه نمی کنه به درخواست‌های یک عدد کپک زده در دود! =)

قسم می‌خورم دیشب به شدت استرسی و ناراحت و عصبی بودم! تهران * من * حراج رو دیدم و رفتم واسه خودم عزاداری راه انداختم و با دیگران بحث کردم و خودم رو به در و دیوار کوبیدم و صبح با چشمهای پف کرده رفتم دانشگا! الان خوش شدم یهو!

اون کیف خانوم مهندسی که خریده بودم، خب؟ هم‌چنان با کوله می‌رم سر کار =)

.

2011-07-26T00:04:00.000+04:30

احساسم شبیه غروب زمستان بچگی است وقتی خانه مادربزرگ از خواب بعدازظهر بیدار شدم و دیدم هوا تاریک شده و خواب بدی که دیده بودم جلو چشم‌هایم وول می‌خورد و دلم مادرم را می‌خواست.

برای او که نزدیک بود

2011-07-11T17:26:00.000+04:30

یک نفر باید بیاید یک روز از همه این فاصله‌هایی که به ما تحمیل شده بنویسد. بیاید از تمام اشک‌هایی که در آن فرودگاه لعنتی ریخته شده، از تمام طلوع‌های خورشیدی که پرده اشک تارشان کرده، از تمام سرهای سنگین و نبض‌های روی شقیقه آن بزرگ‌راه لعنتی بنویسد.

من دارم سعی می‌کنم تصویر تو را که آرام در آن کوچه قدم می‌زد و گریه می‌کرد، تصویر تو را در آن لحظه که برگشت و دست تکان داد به خاطرم بسپارم تا یک زمان طولانی طولانی. سعی کنم صدای بغض‌آلود تو را که در آن بزرگ‌راه نفرت‌انگیز به خاطرم بسپارم که گفت "حال همه ما خوب است اما تو باور نکن".

those were the days my friend

2011-07-02T15:37:00.000+04:30

مثل سگ دلم هوس تمرین تیاتر کرده.
.

رفتم برای خودم یک کیف خریدم ازینا که دسته دارن و خانوم‌های محترم دستشون می‌گیرن و لپ‌تاپشونو می‌ذارن توش می‌رن سر کار! گرفتم که قیافه م بیشتر شبیه مهندسا بشه. :| بدیش اینه که اون بخش رو هم دوست دارم. نمی‌دونم یه وقتایی دوست دارم بزنم زیر همه چی. یه وقتایی هم دوست دارم همه چیو دو دستی بچسبم!

ما پرده را برای ستایش از تاریکی باز کرده بودیم

2011-06-25T00:48:00.000+04:30

از صبح صحنه‌ای گنگ یادم هست که انگار بدرقه‌ای بود و بعد برگشتم به تخت‌خواب. دیرتر بیدار شدم ظرف‌های دیشب رو شستم، بعد ولو شدم که درس بخونم مثلا. یه پاتیل سوپ خوردم و فکر کردم تا آخر دنیا می‌تونم با سوپ و پاستا زندگی کنم! فکر می‌کنم هندونه رو هم شاید اضافه کنم.

الان که ساعت دوازده و نیمه، بعد از خوردن چند لیوان چای پررنگ سردردم هنوز سرجاشه، یه کدئین خوردم که حداقل صبح با این سردرد بیدار نشم. تخممم نیست که یه‌شنبه امتحان دارم. حالم گرفته‌ست، فکر می‌کنم خب اصولا الان باید در پی‌ام‌اس باشم، فکر می‌کنم زندگی من انگار کلن در پی‌ام‌اس سپری می‌شه! غیر از اون دورانی که احتمالا تو درد پریود مچاله می‌شم. فکر می‌کنم به عزیزی که داره می‌ره به‌زودی، فکر می‌کنم که حتی دیگه وقتای پی‌ام‌اس کسی رو ندارم که غر بزنم بهش! گزارشی که باید واسه شرکت آماده می‌کردم رو آماده نکردم هنوز. فکر می‌کنم فردا که زنگ بزنند جواب نمی‌دم! و لابد یه‌شنبه به جای گزارش پیشرفت باید به کارفرما لبخند ژکوند تحویل بدم و رئیسم یه تیکه می‌ندازه بهم و من خفه می‌شم و بعدترش که یه حرف می‌زنه یه جور بدی جواب می‌دم و پیش خودم می‌گم چرا تو این شرکت لعنتی همه می‌خوان بهت نزدیک شن و نمی‌ذارن یه حریم کوفتی لعنتی واسه خودت داشته باشی.

نبضم رو رو پیشونیم حس می‌کنم.

.

2011-06-20T17:14:00.002+04:30

هوای پرتقالی صلح را قطع کرده‌اند،

قلب دنیا سخت گرفته‌است،

سلاحتان را غلاف کنید،‏

به‌جای آن‌ها که مرده‌اند، می‌خواهیم زندگی کنیم.

سی خرداد 90

چیزی مثل الکل در هواست، حال آدمی مثل من را خراب می‌کند، خراب*

2011-06-11T21:05:00.001+04:30

دو سال پیش چنین وقتی با مامان راه افتادم رفتم مانتو خریدم، یه مانتوی سرمه‌ای. از اینایی که جنسشون یه کم زبره و چروک می‌شن. دو سال پیش چنین وقتی که یه عصر پنج‌شنبه بود راضی از خریدم برگشتیم خونه. کفش هم می‌خواستم بخرم، کانورس. وقت نشد، گفتم هفته‌ی بعدش می‌رم می‌خرم. چمی‌دونستم هفته بعدش زندگی چنان می‌پیچه به هم که به تنها چیزی که فکر نمی‌کنم کفشه.

دو سال پیش چنین روزی، برگشتم خونه و مانتومو با شلوار جین بوسینی‌م پوشیدم و گفتم خوب می‌شه، به‌به- شرکت بپوشم. چمی‌دونستم اولین باری که می‌پوشمش می‌شه بیست و‌سوم. که تا ساعت 11 حتی تکون هم نمی‌تونم بخورم از شدت بهت و بعدش خودمو می‌کنم تا برم سر کار.

دو سال پیش این موقع. آخ....

تک‌مضراب:

زندانيان ِ درّه اي دشواريم

جذاميان ِ وهمي مضاعف

رهايمان نمي كند

دلتنگي ِ خدايان ِ گريخته

و اضطراب ِ خدايان ِ هنوز نيامده

هيچ افيوني

هشيارمان نمي كند

در اين زمانه ي عُسرت

نه وحدت وجود

همآغوشي

نه سياست و

فراموشي ...

*تیتر از اورهان ولی، شاعر مصری

2011-06-11T01:05:00.000+04:30

- داریم با ماشین می‌ریم جایی، یه نگاه به کیلومترشمار می‌کنه، می‌گه "شیش‌هزار و چارصد و ده کیلومتر راه رفته ماشینت" بعد یه کم فکر می‌کنه و می‌گه "تا مرکز زمین رفتی و ده کیلومتر برگشتی بالا"

- اومده اعلام می‌کنه قصد داره این تابستون کتاب کوچک فلسفه رو بخونه! بعد که بقیه نگاش می‌کنن می‌گه "می‌خوام فیلسوف یونانی بشم!"

مخاطب خسته‌ست

2011-06-08T03:00:00.003+04:30

- عکسای فیسبوک یکی از دوستای زمان ابتدایی‌مو نگاه می‌کنم، یادمه سوم دبستان که بودم به شدت دوست داشتم کنارش بشینم! دافی شده الان واسه خودش! همیشه تو همه عکسا کرم پودر برنزه زده و رژ قرمز پررنگ و ناخون‌های مانیکور شده. چهارشنبه پیش که من نشسته بودم گوشه اتاقم عین روزهای خرداد ِ هشتاد و * هشت گریه می‌کردم استتوس زده بود که برای آخرهفته هیجان‌انگیزی که قراره داشته باشه نمی‌تونه صبر کنه.

- دیروز سر ناهار تو شرکت همین‌جوری بحث شد، طبق معمول کشیده شد به بحث‌های عقیدتی و اجتماعی. من با اینکه به خودم قول داده بودم تو سال جدید وارد بحثی که می‌دونم هیچ ارزش افزوده‌ای برام نداره نشم، بحث کردم و عصبی شدم. مدت‌ها بود این‌جوری عصبی نشده ‌بودم. بعدش دستام می‌لرزید. رئیسم سعی کرد یه کم فضا رو تلطیف کنه. شکلات بهم تعارف کرد، هی گفت مخلصیم و از این حرفا. من اما هرچی سعی کردم آدم باشم، نتونستم دلم رو صاف کنم ازش. امروز هم همه‌ش تو خودم بودم. اصلا انگار شاکی‌م همین‌طور.

- تو شرکت چند تا دختر هم‌سن و سالیم. تقریبا همه‌شون به جز من می‌شینن دور میز کنفرانس کار می کنن و وسطش استراحت می‌کنن و در مورد فلان سریال و چی و چی صحبت می‌کنن. من اما تو یه اتاق دیگه با یه همکار مرد که سی و چند سالشه و زن و بچه داره کار می‌کنم. هر از چند گاهی هم صحبت می‌کنیم. بهم می‌گه جلو رئیس کوتاه میای. بهم می‌گه تو امضای ایمیلت ننویس دانشجوی فوق فلان! بنویس لیسانس بیسار. بیسکوییت‌های جدید می‌گیریم هی به‌هم تعارف می‌کنیم. پاسپورت استرالیا داره، هی بهم می‌گه اپلای کن واسه کانادا! امروز یکی از دخترا -که پونزده، شونزده سال انگلیس بوده و حجاب سفت و سختی داره و هر وقت صحبت می‌شه از اسلام دفاع می‌کنه اما وقتی بهش می‌گی تو قانون اسلام اگه پدر بچه شو بکشه مجازات نداره، می‌گه اِ همچین قانونی داریم؟ کجا؟ ایران؟ واقعا؟ نه اینا تو اسلام نیست، شما به قرآن نگاه کن، البته من خودم قرآن نخوندم! البته من اصلا صدای قرآن خوندن هم می‌شنوم حالم بد می‌شه، اما اینا اسلام واقعی نیست. هر چی که خودت برداشت می‌کنی اون واقعیه!- استتوس زد تو فیسبوک تو این مایه‌ها که گل آفتابگردان شب‌ها چشماشو می‌بست چون یه ستاره تو آسمون بود و نمی‌خواست به خورشید خیانت کنه.

- کلن خسته و ناراحتم. کلن می‌خوام داد بزنم.

- عصبانی‌م که نشستم اینجوری مردم رو نگاه می‌کنم و قضاوت می‌کنم.

- این نوشته قصد نداره نتیجه‌ای بگیره فقط خواسته بگه نگارنده خسته‌ست!

Endung

2011-05-15T23:05:00.000+04:30

کی گفته زخم‌ها خوب می‌شن؟ کی گفته خاطره‌ها کم‌رنگ می‌شن؟

منی که خودم زدم زیر همه‌چی، منی که خودم برای همه‌ی لگدهایی که زدم دلیل داشتم، منی که تا همین دیروز دلیل‌های نخواستنم رو هی تکرار می‌کردم و قبولشون داشتم، امروز...

کاش آدم‌ها یه پایان درست حسابی برای تموم کردن‌ رابطه‌هاشون داشته باشن. کاش.

پ.ن. کل امروز هی من بودم و شماره ای که هنوز یادم نرفته.

رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار، دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود

2011-05-13T00:31:00.000+04:30

دوست داشتنیه که یه روز قهوه درست کنین و تو یه دونه ماگ مسافرتی ؟! * بریزید و برید کافه قنادی لرد شیرینی خوشمزه بخرید و برید جلو تماشاخانه ایران‌شهر و دو تا از بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین موجودات عالم رو ببینید و بعد رو یکی از نیمکت‌ها بشینین و قهوه‌ی خوشمزه‌ای که تومنی سنار! با قهوه‌های گودو و پراگ و چی و چی فرق می‌کنه رو مزه مزه کنید و بعدم سر خرو کج کنید و برید دل و جیگر خوری و بعدترشم صدای ابی رو بلند کنید و باهاش بخونید.

پ.ن. امروز بالاخره رفتم آرایشگاه! ها ها! خسته و کوفته از سر کار! با کوله و لپ تاپ و چی و چی! بعد یه مشت در و داف خوشگل و خوش لباس اونجا بودن و هی به هم عزیزم و قربونت برم می گفتن! منم مث بز نشسته بودم و دیگه نهایت روابط عمومی رو به خرج دادم به خانومه گفتم اِ چه لاغر شدید! رژیم گرفتی؟ دقیقا به این خاطر که هی غر نزنه که اه چقد دیر اومدی!! واسه خودت می گما دردت میاد =) ! هوممم به نظرم یه کم لنگه به لنگه شد دوباره البته!

پ.ن.2. دوس دارم که دوستام میان ایران!

*traveler mug

نه پولی که در برم، نه کو نی که هم کِشم یا خود را کـُشم!

2011-05-08T15:44:00.000+04:30

خسته نیستم، بی‌هدف هم نیستم، اما حوصله خودم را هم ندارم. نه آرایشگاهی می‌روم که سر و صورتی صفا بدهم! نه حتی خودم دستی به صورتم می‌برم! نه حوصله دارم زنگ بزنم وقت اپیلاسیون بگیرم! نه حتی اینکه خودم آن وکس‌وارمر لعنتی را بزنم توی برق حتی! بعضی وقت‌ها ناخن‌هایم را لاک پررنگ می‌زدم این اواخر! که آن را هم بی خیال شدم فعلا! سوهان کشیدن ناخون ها هم ایضا فراموش شده! چند روزیه که حتی گوشواره هم نمی گذارم! و امروز حتی رژ لب و رژ گونه هم نزدم. لباس‌هایم تل‌انبار شده روی صندلی اتاق! صبح‌ها به زور خودم رو مجبور می کنم تختم رو جمع کنم، آن هم کج و کوله!

ورزش را ول کرده ام دوباره! لب هایم خشکی می زند! درس نمی خوانم! سر کار هم انگار می‌خواهم جان بدهم!

آیا چه؟

* بوسـ*ه‌های بیـ*هوده- محـ*سن نامـ*جو

:|

2011-05-04T23:35:00.002+04:30

I miss theatre, I don’t like just waking up every morning, putting on my every day cloths and going to that f*u*c*king university/office!

My boss says try hard to be a good engineer! But I don’t like being an engineer! I know that I.E. isn’t a real engineering although, yet it’s still a crap!

I wanna play the pieces I love, the characters I wish to play!

هم چو سرو روان، ای در شب تار من روشنایی

2011-04-27T14:38:00.000+04:30

خسته شده بودیم از راه رفتن و حرف زدن ولو شده بودیم رو نیمکت. چشم دوخته بودم به مجسمه خیام و هوای ملس بهاری رو با بوی برگای تازه می‌دادم تو ریه‌هام. یادم نیست به چی فکر می کردم که هدفونو داد بهم و گفت "این آهنگ رو گوش کن، می دونم لابد شنیدی! اما گوش کن بازم"، و من پرت شدم به اولین اسفندی که دانشجو بودم. به کلاهی که پردیس برام بافته بود.* به سویی شرت طوسی گشاد زروتن‌م، به اون روزی که واسه خودم نرگس خریده بودم اومده بودم دانشگاه. و ساره بهم گفت آلبوم جدید همایون شجریان رو شنیدی؟ سی دی منشو ازش گرفتم و دیگه بقیه ش من بودم و بوی نرگس و صدای همایون!

بعدش کل ترم دو برای من شوق دوست همایون شجریان بود، وقتی هی گوشه‌های ریاضیات عمومی استوارت می‌نوشتم "آتش زده‌ای بر دل، وای از من و آه از دل، زندگی بی تو شده بی حاصل، دل شده مجنون چه کنم با دل..." و هوای بی‌نظیر اردی‌بهشت.

هربار شنیدن شوق دوست برای من تکرار تمام اولین‌هاییه که هرچند بعدها اسم تجربه و خامی گرفتند اما چیزی از ناب بودنشون کم نمی‌شه، و هربار حس کردنشون لذت عجیبی داره، مثل هوای اردی‌بهشت.

خیلی وقت بود می‌خواستم در مورد شوق دوست بنویسم. اما می‌ترسیدم که نتونم حسمو خوب رو کاغذ بیارم، الان هم ده بار تو ذهنم نوشتم و پاک کردم و باز هم راضی نیستم!

این نوشته انحصارا متعلق به منه و هیچ کسی رو به دلیل عزیز بودن، هم‌قدم بودن و یا حتی بودن در اون لحظه شریک نمی‌کنه.

*یه فیلم آشغالی تو جشنواره اون سال بود به اسم "مرگ آقای لازاروفسکی!" فیلم به غایت خواب‌آور و مزخرفی بود! کلاهمو تو سینما جا گذاشتم سر اون فیلم. کلاه نازنینمو!

it's still good

2011-04-03T14:17:00.000+04:30

خب، تموم شد! تعطیلات خوبی بود! آدم‌هایی که دوست داشتم رو دیدم! غذاهایی که دوس داشتم رو خوردم! واسه خودم عیدی‌هایی که دوست داشتم رو خریدم.

امشب لیست چیزایی که دوست دارم بخرم رو نوشتم کنار چیزایی که قبلا نوشته بودم و نگاشون کردم! نمی‌خواستم حموم برم که سشوار موهام به هم نخوره! اما گفتم روز اول رو تر و تمیز و سبک شروع کنم و البته سعی کردم خودم موهامو سشوار بکشم هرچند خیلی شبیه کار خانوم آرایشگر نشد!

شلوار خواب بهاری مو پوشیدم و تاپی که دوسش دارم! و اسلیپرام البته*! بافتی که از پاوه خریدم رو پهن کردم رو تختم! و در حالی که دلم به شدددت آش رشته به سبک شمالی** می خواد می رم که سال جدید رو شروع کنم!

*احتمالا خیلی تا حالا گفتم فلان شلوار رو پوشیدم با فلان تاپ خوابیدم! خب چون دقیقا انتخاب لباسی که باهاش می‌خوابم به حسی که دارم، دوست دارم داشته باشم و فردا صبحش خواهم داشت ربط داره! از این نظر خیلی مهمه!

**آش رشته شمالی تنها فرقش با آش رشته تهرانی اینه که کشکش جدا نیست! هوووم و پرررر از کشک البته!

پ.ن. دیشب داشتم فکر می‌کردم که اووو سال دیگه این موقع هنوز دانشجو خواهم بود! و بسه دیگه خسته شدم =) !!

پ.ن.2 الان که دارم این مطلب رو پست می‌کنم، تا خرخره باقالی پلو خوردم! و از اون‌جایی که برای این سوال که "این آشپزخونه‌ها چی تو غذاشون می‌ریزن که اینقدر معده رو اذیت می‌کنه" هنوز جوابی ندارم! معده‌م داره سر ناسازگاری گذاشتن رو شروع می کنه!

new style?! ha ha!

2011-03-26T16:51:00.000+04:30

شاید به خاطر سال جدید باشد یا اصلا همین طوری! که هوس می کنم روز اول با شال آبی کاربنی که پایینش گل و بته دارد و شلوار پارچه‌ای راسته و کفش مشکی خانومانه بروم سر کار!

وارد شرکت که می‌شوم همان اول احساس می کنم کفشم چقدر تق تق صدا می‌کند! با خودم می‌گویم سعی می‌کنم کمتر راه بروم!

شرکت خلوت است! صدای زنگ تلفن هم نمی‌آید! نشسته ام که خیر سرم کارهایم را زودتر تمام کنم که بروم شمال این چند روز باقی‌مانده را! کفشم به پایم فشار می‌آورد! می‌گویم ها ها در عوض الان خیلی خانوم هستم! آخ دیدی! رژلبم را یادم رفت بردارم فقط!

پ.ن. از ابروهایم راضی‌م به شدت! گفتم غر نامرتبی‌شان را زدم این را هم بگویم :)

2011-03-12T14:34:00.000+03:30

مهم نیست سر چی اما اعصابم که خورد باشد، احساس چاقی می‌کنم. جلو آیینه می‌ایستم و احساس خپل بودن می‌کنم. اینکه هفته‌ای یک روز باشگاه رفتن به هیچ دردی نمی‌خورد، اینکه این روزها احساس می‌کنم مثل خرس غذا می‌خورم. اینکه هی راه به راه می‌روم بیرون، هی هوس پیتزا و سیب‌زمینی و قارچ و چی و چی می‌کنم.

خب حالا که ساعت 12 شب باشد! چاقی‌م را چه کار باید بکنم؟ هیچ‌چی! تصمیم می‌گیرم که یک شب در میان روی تردمیل بدوم! بعد می‌روم روی توالت فرنگی می‌نشینم و گریه می‌کنم و دقیقا نمی‌فهمم چرا و فکر می‌کنم جای یک نفر خالی! سرش خبر داشته باشه که بیاید تحلیل کند که حتما افسرده‌ام که غذا خوردنم زیاد شده یهو! و گریه می‌کنم بی‌دلیل و خرید می‌کنم بی‌حساب! یادم می‌آید که یک سری لباس خواب قشنگ در "دو رِ می" دیدم. جوراب شلواری را که حتما باید برای قبل از عید بخرم و شال سر از آن مغازه‌ی گیشا!

بعد صورتم را با آب گرم و صابون داوم می‌شورم، بعد خودم را دلداری می‌دهم که ابروهایم هرچند غیرقابل تحمل شده‌اند اما در عوض تا هفته دیگه که می‌روم برشون دارم حسابی کلفت شده‌اند! لباس زیرم را عوض می‌کنم. پاهامو می‌شورم، زیربغلم رو هم. حوله رو می‌پیچم دور تنم و می‌آیم توی اتاق، باز جلو آینه خودم رو برانداز می‌کنم که چاقم! به اراده سست و مزخرفم فحش می‌دهم و لباس خواب خرسی‌م رو می‌پوشم، بدون سوتین. اسلیپرهای جدید منگوله‌دارم رو که برای خودم جایزه خریدم افتتاح می‌کنم. دوست دارم به کسی/ کسایی فحش بدهم اما کسی به ذهنم نمی‌آید!

بدجوری احساس بی‌هدفی و خستگی می‌کنم، کاش یکی به من بگوید روز پر* یودِ ماهِ پیشم کی بود، بگوید آیا الان در دوران کوفتی پی ام اس هستم؟ بگوید این پر*یود کوفتی کی قرار است خرم را بگیرد این ماه، که نیاید تر بزند به وقت اپیلاسیونم.

پ.ن. شام شب معده لعنتی‌ام را اذیت کرده.

امضا جغد غیرمتعهد

2011-03-02T23:59:00.000+03:30

فیل*طر های فله‌ای خر من رو هم گرفت و خب هر کار کردم راضی نشدم که به سرویس‌های ایرانی نقل مکان کنم.

خیلی حرف‌ها بود این روزها. اما دهانم را گرفته بودند خب!

بالاخره بعد از استفاده از فی* ل* تر شکن‌ها و وی* پی* ان های مختلف امشب آمدم بگویم که هستم هم‌چنان. بگویم که زندگی هم‌چنان دارد می‌گذرد.

دوست دارم بگویم این روزهایم رنگی‌ترند. بیراه نیست اما دلهره‌ی بزرگ این وقت‌ها سایه‌اش سنگین‌تر شده و من -مثل خیلی‌ها- گیر کرده‌ام بین آینده و حال خودم و دور و برم.

می‌آیم. بیشتر می‌آیم اینجا.

عمرم را سپری کردم

در حالی که در دستی قلم و در دست دیگر کفن داشتم

در دستی کلاشینکف و در دست دیگرم گل سرخ بود

در دستی گذرنامه و حافظه‌ام

و در دستی دیگر بلیط هواپیما و آرزوهایم را برداشتم

اینک، می‌خواهم همه‌ی این‌ چیزها را به دریا بریزم

و با دو دست

تو را در آغوش کشم.

غاده السمان

می‌زند گاهی برق کوتاهی

2011-01-15T22:54:00.000+03:30

زمستون شده- هوا سرد شده، ازون هواها شده که باید دامن پشمی بپوشم با بوت بعد بدو بدو بریم دیزی بخوریم و کافه کا رو کشف کنیم و از پشت میز لب پنجره طبقه دوم خیابون رو دید بزنیم و چایی بخوریم و آقای کافه‌چی شجریان بذاره و نقاشی کنیم و چیزمیز بنویسیم.

و خب این روزا همه‌چی داره رو دور تند رد می‌شه انگار. من انگشتای پاهای یخ‌زدم رو تو جوراب بافتنی رنگی رنگی قایم می‌کنم. ژلوفن می‌خورم و هدفون تو گوشم پیاده از شرکت بر می‌گردم خونه. کتابای نخوندمو انبار کردم رو بالاسری تخت و هی هم داره به تعدادشون اضافه می‌شه. کافه کا هم که بسته شده و شیشه شکسته ش اعصاب آدم رو خط‌خطی می‌کنه. منم که همه‌ش می‌گم به جا کافه رفتن پاشیم همه جمع شیم یه جا! هرهر کرکر کنیم و فیلم ببینیم و بعدش دپ بزنیم و اصلن الان که وسط امتحاناست.

پ.ن. دلم خودم را می‌خواهد

که بگوید زندگی جدی نیست

و قهقهه بزند

پ.ن. من خوبم - فقط روزها کوتاه شده و سرم هم از صبح درد می‌کنه و همه‌ انگار دارن بوق می‌زنن!

2011-01-12T01:47:00.000+03:30

سپهر بعد از دعوا با من در حال صحبت کردن با مامان:
"دخترا ذاتا لوسن!"

ذاتا؟؟؟

در زندگی ما همه جا وول می‌خورد / هر کنج خانه صحنه‌ای از داستان اوست*

2011-01-08T01:09:00.001+03:30

من در راستای برنامه‌ریزی بسیار دقیقم و این واقعیت که کلن از زندگی عقبم! همیشه حموم رفتنام میوفته نصفه‌شب! همیشه هم دارم می‌رم حموم به مامانم می‌گم سشوار رو بذاره تو هال که بعد حموم موهامو خشک کنم. چند وقتی می‌شه که دیگه موهامو سشوار نمی‌کشم و بعد از این‌که یه‌کم خیسیشون گرفته‌شد، موهای نم‌دارمو ژل می‌زنم و می‌ذارم خودشون خشک شن! این‌جوری هم موهام کمتر سشوار می‌خوره، هم پایینش یه تاب ملایمی می‌گیره که دوست دارم! از اونجایی که یه مدته نمی‌دونم چی شده که مثل موجودات دیگه در تایم آدمیزادی می‌رم حموم مامانم متوجه نشده بود! بعد امشب دوباره جمعه‌ی خماری داشتم که همه‌ش به کش و قوص گذشت و ساعت دوازده تازه تصمیم گرفتم برم حموم! وقتی اومدم همین‌جوری یه کم با حوله لباسی و کله حوله‌پیچ نشستم یه کم تو اینترنت گشتم، یه‌کم درس خوندم و بعدش شلوار خواب و یه تاپ گل و گشاد پوشیدم و رفتم مسواک زدم و موهامو ژل زدم و وقتی برگشتم تو اتاق دیدم مامانم سشوار و سرم کریستالو از تو اتاقشون گذاشته بوده رو میزم! شاید وقتی داشته این کارو می‌کرده تو دلش غر زده که اه باز این دختره نصفه شب راه افتاده شر شر صدای آب راه‌بندازه، شاید گفته بذا اینارو بذارم اینجا واسه‌ش، فردا صبح غر نزنه! من اما یه حس خوبی بهم دست داد. حس این‌که فقط یه نفر تو این دنیا پیدا می‌شه که یادش می‌مونه من دارم می‌رم حموم و سشوار و سرم کریستال لازم دارم تا موهام مثل گوسفندا پف نکنه! همون یه نفری که قبل از حموم بهم گفت "چایی می‌خوری؟" و وسط چایی خوردن یهو به‌شدت خوابش گرفت، اما بازم یادش بود سشوارو بذاره بیرون.

.
*شهریار

امروز دقیقا می‌دانم که آن تابستان باید چه می‌کردم*

2010-12-31T14:37:00.002+03:30

دیشب ناخونامو لاک زده بودم و همین جور که دراز کشیده بودم تا خشک شن داشتم کتاب می‌خوندم، یه مجوعه داستان کوتاه که جدیدا هدیه گرفتم. یه نویسنده لهستانی که تو دورانی که هیتلر هی تهدید می کنه که به لهستان حمله می‌کنه، می‌ره آمریکا، کارش اونقدر ثابت نیست که بتونه ویزای کار بگیره، داستاناشو تک و توک چاپ می‌کنن و کرایه خونه‌ش عقب افتاده بوده. می‌خونم که عاشق زن جوون بیوه ای می‌شه که اون طرف خیابون اتاق کرایه می‌داده. نویسنده موقرمز سفید داستان فکر می‌کنه اون زن احتیاج به شوهری داره که از خودش و بچه هاش حمایت کنه، نه نویسنده لهستانی‌ای که دولت ویزای توریستی شو تمدید نمی‌کنه و پنج هفته پول اجاره و یه هفته صبحانه رو بدهکاره. نویسنده و استر (زن صاحبخونه روبرویی) اما هم رو می‌بینن و من احساس می‌کنم –یا از میون سطرهای داستان و یا خوش دارم باور کنم- هم رو دوست دارن. نویسنده یه روزی که تلفن می‌زنه به مجله می‌فهمه داستانش قراره تو شماره یک‌شنبه چاپ شه! و سردبیر ازش می‌خواد داستان بعدیش رو بفرسته! مرد داستان من خوشحال می‌شه، منم! می‌ره کافه‌ای که اغلب نویسنده‌ها و شاعرهای لهستانی و مهاجر می‌رفتند. با یکی‌شون شروع می‌کنه به صحبت کردن، یارو بهش پیشنهاد می‌ده با یه زن آمریکایی ازدواج کن. نویسنده موقرمز نحیف من می‌گه این در حق اون زن ظلمه. استر میاد تو. میاد سر میز اونا، یه گپی می‌زنن در مورد این‌که نویسنده آن طرف‌ها پیداش نمی‌شه و استر می‌گه لابد خودش رو واسه ما می‌گیره. من می‌خندم، تو هم بودی شاید می‌خندیدی. بعد طرف سوم ماجرا دوباره پیشنهادش رو بابت ازدواج با زن آمریکایی اعلام می‌کنه! استرمی‌گه "خب چه اشکالی داره؟" و گونه‌هاش گل می‌ندازه و احتمالا فقط نویسنده موقرمز می‌فهمه و من! مرد داستان باید جواب بده، نویسنده مو قرمز من فقط می‌گه "من به خاطر ویزا ازدواج نمی‌کنم". از این‌جای داستان یهو تند می‌شه –یا شاید من احساس می‌کنم تند شده! یا شاید از قبل‌تر تند شده و من تازه فهمیدم- استر یهو می‌گه خب من باید برم، قرار دارم. نویسنده حساب می‌کنه امروز 50 دلار بابت داستان گیرش اومد و صورت‌حساب قهوه و کیکی که طرف سوم حساب کرده و خب اقامت آمریکا و زنی که واقعا دوست داشت رو از دست داده. من همین‌طور که ولو م رو تخت، کتاب رو می‌بندم و می‌ذارم رو بالاسری تخت. دلم می‌گیره، بابت رابطه پنهانی استر و نویسنده. دلم می‌گیره بابت لحظه‌هایی که یک چیزی رو ته دل آدم مچاله می‌کنند. چشم می‌دوزم به سقف، لاک های ناخونام خشک شده دیگه! فکر می‌کنم، دفعه بعدی که استر و نویسنده هم رو ببینن همه چی بهتر می‌شه، مشکلاتشون حل می‌شه.. فکر می کنم نویسنده بیشتر تلاش می‌کنه ...

چرا داستان‌های قبل خواب خوب و هپی اندینگ نیستند؟

تک مضراب:

از گلی که نچیده ام

عطری به سرانگشتم نیست

خاری در دل است

محمد شمس لنگرودی

* جمله اول داستان

من تازه از خواب یک صدف از کف هفت دریا آمده بودم

2010-12-27T22:18:00.003+03:30

رسیدم تو ماشین اول کفشای گه پاشنه بلند رو در آوردم

بعد بلند بلند با رضا یزدانی خوندم و شاکی بازی درآوردم

بعد تا خود پمپ بنزین گریه کردم

بعد تا خود چارراه غر زدم- بعد دهنم با یه دسته گل نرگس بسته شد

بعد رفتیم تا خرخره دل و جیگر خوردیم

بعد هی یه مسیری رو دور زدیم شب به اون چشمات خواب نرسه گوش کردیم

بعد هم که دیدیم آقا سمبوسه ای پارک از هند برگشته خوشحال شدیم هرچند دیگه جا نداشتیم !‏

پ.ن. نه که خوب باشم اما اتاقم بوی نرگس می‌ده خب- نمی‌شه بد بود اینجوری

دلم تمرین تیاتر می‌خواد- که دراز بکشم و شهاب بگه به هیچ چیز فکر نکنید... اگه فکری هم خودش اومد، نذارید بمونه

نشستم رو تخت، پاهامو تکیه دادم به دیوار و به خودم می گم نذار فکری بمونه تو سرت. دارم فکر می‌کنم دکالوگ گوش کردن حالم رو خوب می کنه یا بدتر؟

چونان کسی که در تاریکی تنها می خواند تا نترسد

2010-12-25T12:35:00.001+03:30

یعنی هنوز تموم نشده که هنوزم که هنوزه تو خواب‌هام یه ردپایی ازش هست؟

تقصیر منه؟ باید دنبال مقصر باشم؟ اصلن باید مقصری وجود داشته باشه؟ باید شاکی باشم؟ باید خسته باشم؟ باید گله کنم؟ باید نبخشم؟

اون قسمتی‌ش که اشتباه من بود رو می‌دونم. و نمی‌خوام حتی دخالتی کنم تو حس‌های بقیه. اصلن دوست دارم خوش داشته باشم کسی حواسش به من نیست، اما هرچی فکر می‌کنم می‌بینم من اهل بخشیدن نیستم و خب می‌دونم برای کسی هم مهم نیست. ترجیح می‌دم فکر کنم به این قسمت که من چه ظلم‌هایی به خودم کردم و کاش بتونم یه روزی خودم رو ببخشم بابت کارهایی که نکردم و تصمیم‌هایی که نگرفتم. اون‌روز شاید این خواب‌ها هم از ذهنم بره.

تک مضراب:

خرها زیاد می خندند. لگد می زنند. دیوانه ها زیاد می خندند. هیچ کس را دوست ندارند. فاحشه ها زیاد می خندند. آنها همیشه متنفرند از شما. من هم زیاد می خندم. خیلی می خندم. و از همه بدم می آید.

secondhand smoke

2010-12-21T19:19:00.002+03:30

یلداست و من فکر می‌کنم به منی که جلوی یه لوازم‌التحریر فروشی تو انقلاب وایساده و مدل‌های نقاشی رو ورق می‌زنه و منتظر تویی که بیاد و کافه هنر و صحبت کردن از در و دیوار و منگ شدن من بی‌جنبه از بوی سیگار و لیموناد شاد و شنگول من و قهوه فرانسه انتلکچوال تو!

اینا رو گفتم چون امروز داشتم فکر می‌کردم به یلدا و کاسه‌های انار کافه هنر.

پ.ن. خیلی فکر کردم یادم نیومد در مورد چی حرف زدیم و چه کتابی رو بلند بلند خوندیم. در همین حد لیموناد و اون میز کوچیک کنار در انباری بودم فقط! شاید اصلا حرف نزده باشیم! کسی چه می‌دونه.

آوخ

2010-12-19T02:11:00.001+03:30

روزها میان و می‌رن. خیلی وقتا، وقتی تو متروم، تو خونه دارم ول می‌چرخم، سر کارم یا دانشگاه، یه چیزایی میاد از پسِ ذهنم رد می‌شه و هی دوست دارم بیام این‌جا بنویسمش. حس‌ها و لحظه‌های گذرایی که دوسشون دارم. اما خب می‌گذرن و منم نمی‌نویسمشون.

روزها میان و می‌رن و من بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم بدجوری دارم زمان رو از دست می‌دم. کرخت شدم انگار. نمی‌دونم بی حوصلگی‌م بابت واحدهای مزخرف این ترمه یا چه خوب که این ترم که حوصله ندارم این‌قدر درس‌های داغونی دارم!

روزها میان و می‌رن و من هی نوسان می‌کنم بین حس‌هام. یه روز شاد و شنگولم و از کوچک‌ترین چیزها هیجان‌زده می‌شم. یه روز گریه می‌کنم بابت معدن‌چی‌هایی که تو راور گیر کردن و دارن می‌میرن. یه شب برنامه‌ریزی می‌کنم واسه روزهای خالی هفته بعد که برم خرید و یه شب یه "کی چی" گنده میاد می‌شینه جلو چشام!

انگار این روزها زندگی قرار نیست چیزی داشته باشه و من باید خودم رو با اتفاق‌های ساده و کوچیک، مثل خریدن اردور خوری جدید واسه میز تو هال و پیدا کردن یه تاپ نو تو کشو لباسام هیجان زده و امیدوار کنم.

و خب آدم‌های دور و برم رنگی‌تر شدن برام. دوباره دارم سعی می‌کنم ارتباط برقرار کنم با آدم‌ها! حرف می‌زنم باهاشون و نمی‌ترسم از قضاوت شدن. شاید اتفاق‌هایی که افتاد و قضاوت‌هایی که شدم یه جورایی آب رو از سرم رد کرد. شاید!

مسافرهای عزیزم دارن یکی یکی میان و من بدون ترس و واهمه خودم می‌شم پیششون.

امروز آریا زنگ زد که آهنگ‌هایی که هفته پیش بهش دادم رو گوش کرده و تشکر کرد بابت آهنگ "یاد باد" همایون! و اتفاق خوب امشب من شد و بعدش برای این‌که کلا مبادا زیادی خوشحال باشم، نشستم "زندگی و دیگر هیچ" کیارستمی رو دیدم و الان که چشمامو می‌بندم چهره دختر بچه‌های لب رودخونه رودبار میاد جلوم و تو دلم می‌گم آخ.

I didn't want any flowers, I only wanted to lie with my hands turned up and be utterly empty*

2010-12-15T19:03:00.002+03:30

بچه که بودم (شاید هم بچه‌تر که بودم چرا که الان هم همین‌طوری هستم!) کلاس زبانم رو که به بهانه‌ای می‌پیچوندم عذاب وجدان می‌گرفتم و حتی کار به گریه کردن هم می‌رسید!

امروز که خانواده قصد داشت بره شمال فکر کردم حال خوشی ندارم و نرم. بعد فکر کردم خب تنهایی چی کار می خوام بکنم. بعد فکر کردم حوصله شلوغی ندارم هرچند دلم هوس فک و فامیل کرده. بعد گفتم حوصله صحبت کردن و نظر دادن و جیغ جیغ کردن هم ندارم. و خب بقیه این‌طور نبودن! سه روز تعطیلی عزا رو چی کار می خواستن بکنن تو شهر کثیف.

نمی‌خواستن برن، به بهانه‌ی اینکه شاید شلوغ بشه و حالت خوش نیست و چی و چی... به زور فرستادمشون برن و خب همین‌جور که می‌گفتم برن، دلم می خواست برم. آخرین دلیلی که مهم‌ترین دلیل هم بود و بهشون نگفتم برگشتن صبح شنبه بود. از بچگی نفرت‌انگیز ترین قسمت برگشتن از مسافرت رسیدن صبح شنبه بود و هول هول حاضر شدن واسه رسیدن به مدرسه. شاید اگه قول نداده بودم واسه صبح شنبه جمع می‌کردم و می‌رفتم.

غرض این‌که خانواده رفت و من به محض اینکه درو بستم نشستم به گریه کردن (واقعا نمی‌دونم چرا! اما حسم شبیه همون بعدازظهرهای بچگی بود که کلاس زبان رو می‌پیچوندم) بعد هم واسه روحیه دادن به خودم فرندز دیدم و واقعا هم بهتر شدم. بعد رفتم بیرون خرید کنم از سوپر و دیدم تو خیابون گرد مرده پاشیدن و اومدم خونه و قسمت مازوخیستم آهنگ دپسرده گذاشت که یه وقت خوش نگذره.

کتاب داستان خوندم و چایی گذاشتم. عین بچه ننه‌ها دلم تنگه و می خواد سرشو بگیره تو دستاشو گریه کنه.

* سیلویا پلات

2010-12-12T00:04:00.002+03:30

خسته‌ و ناراضی از کار باشی و دوست داشته باشی کارت رو عوض کنی، تو دود و دم مسخره شهر پاشی بری سر یه کلاس مزخرف بشینی و میزان عصبی بوددنتو وقتی بفهمی که بدون اینکه گشنه‌ت باشه، یه بسته چوب‌شور (فلفلی بود البته) و یه سالاد و یه بسته از این اسنک پفک طوریا با طعم ذرت و سبزی و یه بسته الویه با بربری! بخوری و همین‌جوری که داری از همه‌چی می نالی ایمیل بزنی به تی ای* که من هیچ ایده‌ای درباره تمرینی که باید دوشنبه تحویل بدیم ندارم! و هر حرف معمولی ای هم که می‌زنی همه بگن چرا اینقدر شاکی‌ای حالا! بعد تو فکر کنی من معمولی‌م که! بعدشم بیای خونه و به جای اون‌همه کاری که باید واسه فردا انجام بدی بخوابی و با سردرد پاشی و باز هم بی‌حوصله! چرا خب؟

پ.ن. دچار بیماری ای شدم که همه تمرین‌های گروهی رو خودم باید انجام بدم!

این هفته تموم شه بهتر می‌شم؟ مسافر داره میاد! مسافر عزیز!

*TA

2010-12-09T23:44:00.000+03:30

یه وقتایی آدم یهو دوس داره به خودش حال بده! دلیل خاصی هم نداره احتمالا! اینه که من امروز صبح تا لنگ ظهر خوابیدم! بعد آب‌هویج و شیر خوردم! رفتم آرایشگاه و بعد از یه ماه و اندی که گذاشته بودم ابروهام دربیاد ابروهامو برداشتم و الان ازشون راضی‍م! رفتم باشگاه واسه کلاس هیپ‌هاپ! و کلی دختر در و داف دیدم و حسودی‌م شد! اومدم خونه و یه کم از موهامو رنگ کردم و الان یه تم قهوه‌ای حنایی‌ای در موهام دیده می‌شه! احتمال داره فردا هم یه کم دیگه‌شو رنگ کنم!

جدیدا علاقه‌م به سمت لاک‌های پررنگ رفته! همه‌ش یا لاک زرشکی می‌زنم یا آبی یا قررررمز :) دیروز هم یه لاک بنفش و یه‌دونه سرخابی خریدم! بنفشه رو زدم به ناخونام! و خب مامانم گفت یه‌جوریه! از تو بعید بود این انتخاب (براقه بنفشش! واقعا از من بعیده! اما دیگه پول دادم دیگه! مجبورم استفاده کنم!)

ممم الانم می‌خوام برم یه لیوان چایی با پتی‌بور بخورم! =)

خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا

2010-12-05T01:49:00.000+03:30

مسواک می‌زنم و بر می‌گردم تو اتاق که کم‌کم آماده شم واسه خواب! همه خوابیدند. دیوارکوب هال رو روشن می‌ذارم و از نور محوی که می‌ندازه رو پرده هال لذت می‌برم. از کوه لباس‌های کثیف تو هال‌چه که از سفر شمال آخر هفته مونده جلو در حموم و فوم‌هایی که مامان خریده واسه زیر تردمیل و هنوز ولون و صد را روشون دراز نشست می‌ره، رد می‌شم. کیف کوله‌م وسط اتاق ولوه، شال‌گردن کلاهی سر شب که اومدم انداختم رو میز تحریر و شال‌های سری که هر دفعه انداختم رو صندلی و حالا دیگه حسابی چروک شدن! شلوار جینمو درمیارم و شلوار خواب خرسی‌مو می‌پوشم. فکر می‌کنم من زندگی این‌جوری رو دوست دارم! زندگی شلوغ! که همه جای خونه کتاب ریخته باشه! روی میز وسط هال ظرفای کوچیک آجیل و خرما باشه. فکر می‌کنم به هولاهوپی که وسط هاله و کسی هم اعتراضی به جاش نداره! فکر می‌کنم هممون این جورشو دوست داریم و هر کی میاد خونه ما الکی نظر می‌ده اینکار و کنید تا مرتب شه! زندگی ما همین جاست؛ وسط همین شلوغی‌ها.

2010-12-04T01:44:00.001+03:30

زلزله که بشود در خیابان‌های پر از خرابه و دود گرفته با لباس خواب پرپری و پاهای برهنه، همین‌طور که می‌لرزم، با صورتی که رد اشک‌های سیاهم رویشان خشک‌شده، تا خانه‌ی شما می‌آیم و تو را زنده پیدا می‌کنم.

نمی‌گذارم هیچ وقت آن نوشته‌ی مسخره‌ی خودآزارانه‌‌ی روزهای قدیمت حتی لحظه‌ای به سمت حقیقت برود.

نوشته شده در یک و چهل و یک دقیقه بامداد شنبه

پ.ن. پلک‌هایم سنگین شده‌اند رفیق

2010-12-01T19:46:00.002+03:30

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش
.
;)

2010-11-26T21:54:00.001+03:30

خب من بودم می گفتم نباید دل بست؟

دیشب یه کاسه از ست پنج تیکه اردور خوری‌م شکست و من مثل اسفند رو آتیش بالا پایین پریدم و ماتحتم رو کوبیدم زمین و عر زدم! و تا آخر شب هم رفتم تو فاز عصبیت و این شد که امروز که جمعه بود و بالذات مزخرف! احوال مزخرف‌تری از باقی جمعه‌ها داشتم و حس هیچ کاری رو هم نداشتم و الان که شبه! کلی سالاد* خوردم و هی دارم به خودم می گم پاشم این ناخونای لاک نصفه نیممو درست کنم و مانتومو اتو کنم و اصلا همه اینا به کنار یه کم درس بخونم!

آذر را بنا نهاده‌ایم برای دل خودمان خرید کنیم که زندگی‌ را خوشی باید =)

* سالاد از نوع گودو!

:)

2010-11-20T15:38:00.002+03:30

برگشتم از چرخیدن و ولو شدن با شلوار خرسی و بیرون رفتن بدون حتی یه بار نگاه کردن تو آینه و هرهر به در و دیوار خندیدن و فکر نکردن به غم و غصه های دنیای کوفتی.

و خب الان یه خروار کار دارم. از دانشگاه و خونه و شرکت! و یه خروار نقشه و فکر و خیال تو سرم!

>: :|

2010-11-15T10:35:00.000+03:30

تو یکی از همین واگن‌های مختلط مترو، شلوغ و قر و قاطی و من هم خسته از یه روز چرت ِ مسخره، فقط می خوام برسم خونه! یه سری دختر که به نظر میاد سال اول، دوم دانشگاه بودند، جیغ جیغ با هم صحبت می کنند، یا من پیر شدم یا اینا به وضوح دارن جلب توجه می کنن! اصولا به من اصلا ربطی نداره که یکی بخواد جلب توجه کنه اما نمی دونم چرا دلم می خواد سرشونو بکوبم به در و دیوار مترو!

اون یکی خط، تو واگن زنونه یه دختربچه چار پنج ساله جلوم نشسته، از مامانش آدامس می گیره و با همون آدامس رو هواست رسما! هی به این و اون خیالی می گه مممم من آدامس عسلی دارم – و البته آدامسه عسلی هم نبود- یه لحظه نگاهمون تو هم می افته یه خنده‌ی دلبرکشانه می‌کنه! اصولا من از بچه ها خوشم نمیاد، اما با بچه هایی که اعتماد به نفس خوبی دارن و واسه خودشون خوشن، حال می‌کنم! اما نمی‌دونم چرا دلم می خواد یه اخم جانانه به بچهه بکنم جمع کنه کاسه کوزه شو!

خسته‌ام- نمی‌دونم چرا. نمی‌دونم چرا هر وقت خروار خروار کار دارم خسته‌ام.

مریضم! یک مرگیم هست که باید برم دکتر و راستیاتش یک کمی می‌ترسم و هی عقبش می‌اندازم.

این آخر هفته را قصد کردم برم شمال با خانواده.... قصد دارم باز خودم رو ول کنم.

قبلش حتما می خوام کمد درهم برهم کفش‌هامو سر و سامون بدم.

حوله هایی که رو میز سنتور خالی گذاشتم! شلوار جین هایی که تا کردم رو صندلی! شال‌هایی که باید بشورم!

همه‌ی این‌ها رو می‌خوام قبل از این آخرهفته انجام بدم. شال‌گردن نیمه کاره‌ای که دو ساله یه گوشه افتاده رو بردارم و کتابی که یه ماه پیش واسه خودم خریدم! برشون دارم برم سفر.

سگ‌م باز. پامو که بیرون می ذارم می خوام برگردم خونه قایم شم زیر پتو.

چشم‌هایش

2010-11-08T00:19:00.000+03:30

گیرم که بیایم و برویم و فلافل پیاز و جعفری بخوریم و حرف بزنیم و مسخره بازی دربیاوریم و وسطش من از کارم غر بزنم و بگویم خوش به حال فلانی که یه ثباتی پیدا کرده حداقل و ناراضی باشی از درس و بگویم که "در عوض هفته دیگه تعطیله" بنالم از در و دیوار و بخواهی "ولی خوشحال باشیم" و نتیجه بگیریم همسایه هایتان خیلی نفهم هستند و رای دهیم که این آهنگ آخر همایون شجریان خوب چیزی ست و چی و چی... آخرش که من هنوز دارم آن غم لعنتی را توی چشم‌هایت می‌بینم که :|

بعضی غم‌ها کهنه نمی‌شوند، من چه می فهمم

2010-11-01T09:11:00.000+03:30

آدم‌ها من را آزار می‌دهند. حرف‌هایشان، حرف‌هایشان زخم است، آن حرف‌هایشان که حکم صادر کردن است. آن حرف‌هایشان که یعنی من می‌فهمم و دیگران نمی‌فهمند. فهمیدم باید دور باشم از آدم‌ها. فهمیدم باید آن تعداد کمی‌شان را که نگه داشته‌ام کنار خودم، نگه داشته‌ام برای خودم را داشته باشم. این آدم‌های دیگر را باید از دور نگاه کنم و از همان دوری که هستند دوست داشته باشم فقط. نزدیک‌تر که بیایند، دهانشان را که باز کنند حرف‌هایشان خنجر می‌شود می‌رود توی تن آدم و من باز باید مچاله بشوم توی تختم و غصه بخورم بابت همه این‌ها و دختربچه‌ی مو چتری پرشروشورم بشود همان دختر چاق شلخته.

می‌دانم نباید این‌قدر تاثیر بگیرم از حرف دیگران اما من هیچ وقت یاد نگرفتم حرف‌های مردم را حواله کنم به ناکجاآباد. من غصه می‌خورم. غر می‌زنم، نق می‌زنم و چقدر خوب است که هنوز دوست‌هایی هستند که غرهایم را می‌گویم برایشان هر از چند گاهی.

آخر هفته‌ای که باید هم‌چنان می‌بود

2010-10-31T00:02:00.001+03:30

امروز دلم می‌خواست بچه باشم. دلم می‌خواست چتری‌های صاف داشته باشم که ریخته باشند روی صورتم. دلم می‌خواست بالا و پایین بپرم....

خب فقط دلم می‌خواست. مشق‌هام مونده بود و من هر کاری کردم به جز درس خوندن. هوا یه کمکی سرد شده این روزا و من جوراب پشمی پوشیدم و موهامو باز گذاشتم. ناخونامو لاک آبی پررنگ زدمو ولو شدم رو تخت که درس بخونم مثلا! بعد صد را تو اتاق خودش آواز می‌خونه. آهنگ‌های چپرچلاقی که خودش دوست داره و من هیچ‌وقت ابراز نمی‌کنم که دوست دارم اما وقتی گوش می‌ده یا داره می‌خونه لذت می‌برم! هر از چندگاهی هم بلند بلند با هم حرف می‌زنیم و اون به عنوان برادر کوچیک‌تر ادای منو در میاره و من به عنوان خواهر بزرگ‌تر تو دلم از خنده غش می‌کنم! بعد پا می‌شم جمع کنم برم دانشگا! رژ جدیدی که کادو گرفتم رو می‌زنم. ابروهامو که نازک شده مداد ابرو می‌کشم (هر کسی می‌دونه که کسی که دلش می‌خواد بچه باشه نمی‌شه ابروهاش نازک باشه!) یه سایه سرمه‌ای محو می‌زنم و کلی مقاومت می‌کنم که پشت چشامو مشکی پررنگ نکنم! بعد دو تا انگشتر می‌ذارم تو دستمو می‌رم بیرون. حالا مثلا تو خیالم چتری‌هام ریخته جلو چشمام! نرسیده به در دانشگا یکی از انگشترا رو درمیارم اما هنوز فکر می‌کنم چتری دارم :)

الان ساعت 12 شبه، من از بس لواشک خوردم دل‌پیچه گرفتم و با موهای باز و ناخونای آبی و جورابای پشمی ولو شدم رو تخت و هنوزم درسام مونده.

2010-10-24T16:26:00.000+03:30

همیشه کلماتی چون مقدس، پرشکوه، و فداکاری آزارم داده... هیچ‌چیز مقدسی ندیده‌ام، چیزهایی که پرشکوه بوده‌اند هیچ شکوهی نداشته‌اند؛ و فداکاری به کشتارگاه‌های شیکاگو می‌مانست؛ وقتی گوشت‌ها به هیچ کاری نمی‌آمد دفن‌شان می‌کردند... نام‌های انتزاعی مثل شکوه، افتخار، شجاعت، یا تقدس در کنار اسم‌های عینیِ روستاها، شماره‌ی جاده‌ها، نام‌های رودخانه‌ها و شماره‌های هنگ‌ها و تاریخ‌ها زشت می‌نمایند.

وداع با اسلحه- ارنست همینگوی

خر می‌شویم

2010-10-19T00:07:00.001+03:30

خب بعضی وقتا آدم خر می‌شه دیگه!

اعصابش خورد می‌شه از یه اتفاقی که سر کار افتاده، بعد عین خرا به جای این‌که بره با یکی که بلده حرفای خوب خوب بزنه و آدم رو از اون مود سگ پاچه‌گیر بیرون بیاره، کله می‌کنه می‌ره خونه، بعد عین خرا می‌تمرگه رو تخت و به جون دنیا غر می‌زنه و از همه چی ایراد می‌گیره و هی شکلات و تخمه هندونه پوست‌کنده می‌خوره و برنامه تیاتری که چیده رو به‌هم می‌زنه و درحالی که می‌دونه دو روز دیگه مث سگ پشیمونه که تیاتره تموم شده و نرفته، غر می‌زنه که اصلا نمی‌خوام برم تیاتر! اصلا می‌خوام کلا بشینم رو تختم تا آخر دنیا و این وسط پریود شه و شاکی بشه که تر خورده به برنامه استخر جمعه و گِل بگیرن کلا زندگی رو و بعد واسه بار شونصدم به خودش یادآوری کنه این صابمرده رو یه جا یادداشت کن بدونی کی قراره نازل شه و هی غصه بخوره که اصلنم از کاری که می‌کنه راضی نباشه و حقوقشم تازه کم باشه و ازون دفترچه‌ها که نشر ثالث داره و واسه طراحیه اما برچسب زده رو قفسه‌ش "دفترچه خبرنگاری" دلش بخواد که توش با روان‌نویس نوک نمدی ریز ریز غرغر کنه و ساعت 12 شب باشه و فردا تمرین تحویلی داشته باشه و هنوز حتی درس رو هم نخونده باشه.

پ.ن. خب یه نفس بگیر وسط غر زدن

پ.ن2: خوبیش اینه اونی که بلده حرف‌های خوب خوب بزنه بلده!
پ.ن3: خب تشنه‌م شد این‌قدر شکلات و تخمه خوردم :|

2010-10-11T10:34:00.000+03:30

نشستم سر کلاس. نگاه می کنم به ناخونای قرمز ارکیده. یادم میاد چند روزه می خوام ناخونامو لاک بزنم. یادم میاد لاک بنفش رو گذاشته بودم جلو چشمم، فرداش لاک پوست پیازی رو گذاشتم کنارش، چند روز بعدش لاک شکلاتی رو... نگاه می کنم به گوشه های انگشتام که باز پوستشون زمخت شده. می گم امشب درستش می کنم. بعد می گم دلم لاک سرخابی می خواد. می گم خب حالا لابد لاک سرخابی رو هم می ذاری کنار بقیه لاکا.... بعد می گم نه بابا امروز می رم همه لاک ها رو می ذارم سرجاشون، گوشه ناخونامو هم با سوهان درست می کنم و بهشون لاک سرخابی می زنم. یادم میاد تا هفت و نیم کلاس دارم. می گم شب کی حال داره لاک بزنه، بعدم که تا لاک می زنی همه ی کارهایی که باید بکنی یادت میاد و آخرشم ناخونت خراب می شه. بعد کلاس تا شروع شدن کلاس بعدی لواشک می خورم و جنگل واژگون می خونم. کشیده می شم با داستان و "کورین" رو دوست دارم و فکر می‌کنم بهش میاد اسمش "سیمون" باشه. مثل سیمون "مستاجر" پولانسکی. کورین یا سیمونِ من وقتی شوهرش رو -که گذاشته با یه دختره رفته- پیدا می کنه میره شهرشون و وقتی میره دیدنشون می بینه جوراباش لنگه به لنگه است و اون لحظه فقط دلش می خواد پاهاشو بذاره رو میز و بگه نگاه جورابام لنگه به لنگه است. کتابم تموم میشه، زبونم از خوردن لواشک‌ها سِر شده. دلم می خواد پفک بخرم اما پا می شم میرم دستشویی رژ می زنم و می رم سر کلاس و به ناخونای صورتی خودم و جوراب های لنگه به لنگه کورین و عینک کائوچویی گنده ی سیمون فکر می کنم.

خواب در چشم ترم می‌شکند

2010-09-25T19:13:00.001+03:30

داریم خونه مونو رنگ می زنیم. آقای نقاش یه جوون حدودای 25 ساله س که زن و بچه ش تو یه شهری نزدیک های دشت مغانن و زنش اونجا قالی بافی می کنه و خودش اینجا نقاشی، اسمش فرض الله است. تو چشماش که نگاه می کنم انگار غم های همه دنیا جمع شده اون تو.... دلم می خواد بغلش کنم زار زار به حال کثیفی های دنیا گریه کنم.

چند روز پیش آخر وقت تو شرکت بحث شد. در مورد وضعیت اجتماعی ایران و از این چیزا. تمام راه برگشت رو گریه کردم واسه آدم هایی که تو زندانن و من هیچ کاری نمی تونم براشون بکنم و انگار دارم هوای اونا رو هم حتی تنفس می کنم. هی "رفتم سر کوچه .." گوش دادم و سعی کردم به خودم بگم "میشه داد زد آی مردم کلن به تخممه". نشد اما.

اول مستند دو سرباز که بی بی سی پخش کرد یه چند تا آهنگ جبهه و جنگ گذاشته بود. من با اینکه هیچ خاطره ای از جنگ ندارم و تو اون شهر شمالی وضعیت خیلی بهتر از شهرهای دیگه بود اما با شندین "آه جبهه، کو برادرهای من؟" اشکام دراومد. انگار منتظر بودم یکی بیاد با حزن بگه ای .. کو برادرهای من؟ و من نمی دونم چم بشه

آقای کا می گه حساسی زیاد، می گه باید بری پیش روان شناس یا روان پزشک یا مشاوره یا دقیقا یادم نیست چی... من اما فکر می کنم من طبیعی م...دنیا بد شده....زیاد.

2010-09-13T15:32:00.001+04:30

می‌تونه یک عصر آفتابی گرم سربی مزخرف تابستونی باشه که مجبوری بری بپلکی توی مانتو فروشی‌های مسخره و شلوغ و دست آخر هم یک مانتوی مسخره‌ی بدرنگ بدقواره را به قیمت خدا تومن برای سرکار و دانشگاه بخری.

می‌تونی هم قبل از این کارها یه سری به فروشگاه ثالث بزنی، بری طبقه‌ی بالا، کاسه‌های سفالی و پیکسل‌های رنگ وارنگ رو دید بزنی و اسمس بزنی به طرف که "به خاطر انگشتری که گم کردم و اوهو اوهو چقدر هم ناراحتم برام یه دونه از همین انگشترهای مسی پروانه‌ای نگین‌دار بگیر که البته مثل اون انگشترم که گم شد که نمیشه اما خب غم دوریشو سبک می‌کنه" و بدیهیه که اونم از رو خواست قلبی قبول می‌کنه! و یه دونه تی‌شرت هیجان‌انگیز بخری و هی چشاتو به جلو بدوزی که نههههه من به قفسه سی‌دی‌ها نگاه نمی‌کنم و یه سر به کتاب‌ها بزنی و ببینی وایییی باز کلی کتاب جدید اومده بدجنسا! بعدم یادت بیاد نهههه من کتاب نخونده دارم تا وقتی اونا تموم نشده خرید بی خرید!

بعد از مدت‌ها ذرت مکزیکی بخوری و از سوپرمارکت آبمیوه و کراوسان و ماست هلویی بگیری و بیای خونه تلپ شی زیر کولر و یکی از انبوه کتاب داستان‌های نخونده رو بخونی.

مممم یادم میاد یه مانتوی مسخره‌ی معمولی روپوش مدرسه‌ای هم واسه دانشگاه و شرکت هم خریدم راستی!

نه که حالا خیلی اتفاق‌های جالب و هیجان‌انگیزی باشن اینا اما خب فروشگاه ثالث خمودگی تابستونی آدم رو برطرف می‌کنه رسما.

مثل چرخ و فلک سرگیجه گرفته‌ایم، مثل این‌که در سبدی از بادکنک‌های رنگی افتاده‌ایم

2010-09-07T15:29:00.000+04:30

یه زمانی چند سال پیش‌ها که موبایلم تازه اسمس دار شده بود، با آناهیتا واسه هم اسمس می‌زدیم، شعر، دیالوگ، حرف! یه فولدر تو گوشی‌م داشتم اسمش آناهیتا بود، برای این اسمس‌ها. زیاد شده بود، منم موبایلم از نوع نفتی بود که حافظه نمی‌خورد، این بود که تصمیم گرفتم تو یه دفترچه وارد کنم شعرها رو- با سرعت مورچه‌ای. یه شب قبل خواب که اعصابم خورد بود و می‌خواستم من باب آرامش! اینباکسم رو پاک کنم اشتباهی زدم همه اسمس‌ها رو پاک کردم و خب خیلی حالم گرفته‌شد.

یه کیف داشتم رنگی‌رنگی و شاد. وقتی می‌گذاشتمش کلا شاد می‌شدم – یا شایدم وقتی شاد بودم می‌گذاشتمش- اولین باری که شستمش همه رنگاش قاطی شد و عملا به هیچ دردی نمی‌خورد دیگه. بدیهیه که حالم خیلی گرفته‌شد.

لب‌پر شدن بشقاب میناکاری‌ای که بابک بهم داده‌بود. از بین رفتن اطلاعات روی هارد اکسترنال.... آره همه‌شون ناراحت‌کننده‌ن، اما همه‌شون باعث شدند سعی کنم حسرت نخورم. حسرت از بین رفتن یادگاری‌ها. حسرت از دست رفتن آدم‌ها.

دو هفته پیش داشتم اتاقمو خالی می‌کردم که نقاشی‌ش کنن. یه خروار وسیله از زیر و زبر کمدها و کشوها زد بیرون. عکس‌های مدرسه راهنمایی، دفتر شیمی پیش‌دانشگاهی که بالاش آنت شماره‌ی جدیدشو نوشته بود. جزوه‌هایی که تو حاشیه‌ش شعر نوشته بودیم. دفترچه‌ای که سال کنکور تو راه برگشت مدرسه با آناهیتا توش برنامه‌ریزی می‌کردیم چه درسی رو بخونیم. همه‌شونو نگه داشته بودم، واسه خاطره‌ها. هر از چندگاهی می‌نشستم کف اتاق و نگاشون می‌کردم و ولو می‌شدم تو خاطره‌ی اون سال‌ها! انداختمشون دور. همه‌شونو. حتی آرشیو چلچراغمو. حتی تمام کارت تبریک‌هایی که از سوم دبستان تا دبیرستان نگه داشته بودم.

نباید دل بست، به وسیله‌ها، به خاطره‌ها، به آدم‌ها... از یک جایی به بعد باید ولشان کرد. به قول یکی یه زمانی آدم‌ها که می‌خواستند بروند کفش‌هایشان را قایم می‌کردیم و به پرو پایشان می‌پیچیدیم که یک ساعت بیشتر بمانند. از یک جایی به بعد دیگر تا طرف رِنگ رفتن را ساز کرد، خودمان کفش‌هایش را جفت کردیم و دمِ در ایستادیم که به سلامت.

رو‌دررو دریا مرا می‌خواند

2010-08-24T12:44:00.002+04:30

- بعضی از آدم ها هستند که می‌آیند از قشنگی های کوچک زندگی می گویند، از لذت های کوچک زندگی حرف می زنند تو بگیر خوردن یک قهوه فرانسه در یک کافه ی شلوغ و پر دود، تو بگیر خواندن یک کتاب در یک بعد‌از‌ظهر رخوت آور! ... همه‌ی این ها رو می خوانی و لذت می‌بری اما انگار چیزی کم است... یک جای کار نویسنده می‌لنگد..انگار نویسنده دارد خودش را راضی می‌کند زندگی همین است و خوب هم هست... می‌دانی نیست، می‌دانی نویسنده هم می‌داند.

- می‌رویم گودو قهوه فرانسه می‌خوریم، می‌رویم بازارچه کتاب، انتشارات یساولی زیر پله کتاب طراحی می‌خریم، می‌رویم نشر ثالث "به تماشای آب‌های سپید" می‌خریم، قدم می‌زنیم، تیاتر می‌بینیم، ، روی سکوهای بلند پارک می نشینیم و لیوان های بزرگ چای بوفه پارک دانشجو را فوت می‌کنیم، دامن چین چین می‌پوشم و گوشواره‌های بزرگ می اندازم....حرف می زنیم درباره خریدن گردنبند برای من و پاستل گچی برای تو.

برنامه می‌چینیم که برویم "چارمیز" ... همه‌ی این کارها را می‌کنیم، اما کم است.

می‌دانم یک چیز بزرگ وسط همه‌ی خوشی‌های ساده و قشنگ زندگیمان کم است.

نه زندگی این نیست، بی‌شک زندگی اینی که در آنیم نیست.

تک‌مضراب:

عقلم بدزد لختی چند اختیار دانش
هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه
.
پ.ن. دلم خوشی‌های خرکی می‌خواهد، می‌فهمی؟

2010-08-21T15:36:00.000+04:30

نمی‌دونم چه مرگم می‌شه وقتی میاد می‌شینه تهِ دلم همون‌جوری می‌مونه تا حتما به جون دیگران غز بزنم و زخم قدیمی رو با ناخون بکنم بعد گورشو گم می‌کنه می‌ره معلوم نیست کجا! طوری که از امروز صبح هر چی زور زدم با یادآوری همه‌ی اون اتفاق‌ها و آدم‌هایی که ناراحتم می‌کرد، حالم گرفته بشه نشد! انگار یه سهمیه‌ای بود که باید می‌گذشت. این‌جور آدم بیماری‌م.

به هر حال الان خوبم. زیاد هم خوبم انگار! :)

2010-08-18T18:49:00.000+04:30

دیشب خواب دیدم دو تا پلیس دارن موتور یه مرد فقیر رو توقیف می‌کنن، واسه این‌که جای بدی پارک کرده‌بود. آقاهه زانو زده‌بود جلوشون داشت خواهش می‌کرد موتورشو نبرن. رفتم صحبت کنم که مثلا بی‌خیال طرف شن، اما پلیسا بهم خندیدن. نمی‌دونم از کجا می‌دونستم که مرده اگه موتورشو ببرن خودشو آتیش می‍زنه، زدم زیر گریه، گفتم "آقا این خودشو می‌کشه نبرین موتورشو" بازم خندیدن. بعد یهو دیدم تو یه خیابونی‌م نزدیکای ولی‌عصر و می‌دونم که همه‌ی وسایلم تو یه هتله و من همین‌جوری ولشون کردم تو لابی و اومدم بیرون... داشتم فکر می‌کردم برم وسیله‌هامو بردارم یا برم بلیت تئاتر بخرم.

2010-08-17T01:01:00.002+04:30

گفتی جام خالی بود، یادم افتاد به روزی که رفته بودیم سینما، بعدش رفتیم شام خوردیم. من لباس‌های معمولی پوشیده بودم به نظر خودم. با آنت بودم که همیشه شیک می گرده به نظر همه. رفتارمون به نظرم عجیب نبود، مث همه‌ی آدم‌های دیگه گفتیم و خندیدیم، بعدش خبرش بهم رسید که یکی از اون جمع گفته با لیلا و اون دوستش رفتیم بیرون و گفته اینا چقدر دیوونه ن! یه جور دیوونه‌ی ناجور! مهم نیست که اونا این فکر رو کردن. یه عده هستند که من به نظرشون دیوونه‌م. یه عده ای هم به نظر من دیوونه‌ن. مهم اینه که می‌دونم جای من هیچ‌وقت تو اون جمع خالی نیست. آره.

.
تک مضراب:
گرم و زنده بر شن‌های تابستان

زندگی را بدرود خواهم گفت
تا قاصد میلیون‌ها لبخند گردم
تابستان مرا در بر خواهد گرفت
و دریا دلش را خواهد گشود
زمان در من خواهد مرد
و من بر زمان خواهم خفت
(فریدون رهنما)

سفر- دو - خوی

2010-08-16T12:12:00.001+04:30

"خوی" - 137 کیلومتری ارومیه

1- کبابی حاج حسین - وسط بازار قدیمی سرپوشیده

سفارش غذا می‌دیم و دوغ محلی و.. می‌پرسیم "ماست دارین؟"- آقای سیبیلویی که بعدا معلوم میشه پسر نوه‌ی حاج‌حسینه می‌گه "نه". لب و لوچه‌ها آویزون می‌شه که ای بابا بدون ماست اصلا غذا پایین نمی‌ره و می‌پرسیم که "این‌ طرف‌ها بقالی هست؟" می‌گه "دوره" دیگه ما بی‌خیال ماست می‌شیم. اولین دیس کباب‌ها رو که آورد می‌بینیم آقای سیبیلو یه ظرف ماست آورد گذاشت رو میز. شاگردشو فرستاده واسمون ماست خریده از بقالی.

2- تو بازار سرپوشیده خوی داریم می‌چرخیم، یه چرخ‌دستی هست که روش خربزه و کدو و از این چیزا هست. دو تا پسر جوون (یکیش شاید نوجوون) هم فروشنده‌ن. یه میوه‌ای هم هست، شبیه طالبی کوچولوهه! می‌پرسم این چیه؟ می‌گه "گِرچه*" می‌گم "چه مزه‌ایه؟" می‌گه "مزه‌ش مثل خیاره" بعد می‌خنده می‌گه "همه فارس‌ها می‌پرسن اینو!" :)

3- تو جاده‌ای که می‌رفت به سمت پل "قطور" زمین‌های کشاورزی بود که اکثرش رو گل آفتابگردون کاشته بودند (و روی هیچ کدومشونم به سمت خورشید نبود) کنار یکی از این زمین‌ها تابلو زده بود "زمین‌های کشاورزی وقف ماهی خانوم"

4- پل هوایی "قطور" - راه‌آهن مرزی ایران و ترکیه، سال 55 ساخته شد و در طول جنگ هم دو بار بهش حمله شد و الان همون دو جاشم یه سری داربست و اینا زده بهش. از مردم شهر که می پرسیدی کجا رو بریم ببینیم قبل از آرامگاه شمس می‌گفتند "پل هوایی" :) راست هم می‌گفتند، اگه الان ها ساخته بودنش احتمالا چشم ما رو باهاش کور می‌کردند بس‌که تو تلویزیون جار می‌زدند!

جالبیش اینه که بعد از حمله‌های زمان جنگ اومدن ریل زمینی بزنن که به پل فشار نیاد! بعد این‌قدر شیبش زیاد شد که لوکوموتیو نمی‌کشید ازش بالا بره! ها؟ چی بگم خب؟!

5- مقبره شمس: توضیحی ندارم. رسیده بودن بهش. شاید می‌شد بیشتر بهش می‌رسیدند. اما خب یه قبر معمولی که روش نوشته بود اینجا آرامگاه فلانیه، بقایای یه برج که شاه اسماعیل ساخته بود از سر قوچ‌هایی که شکار کرده‌بود و یه سری تابلو که شرح ارادات مولانا به شمس بود.

کی شود این روان من ساکن این چنین ساکن روان که منم

(مولانا)

*شاید هم گِردچه :)

وقتی احساس خدایی می‌کنم

2010-08-15T01:30:00.001+04:30

دوست ندارم واسه آدم‌هایی که من می‌شناختمشون قبلا، آدم‌هایی که تو گذشته‌ی من بودن و از همه‌ی اون گذشته فقط یه سلام شاید باقی مونده باشه دل بسوزونی. به طرز عجیبی حسودی می‌کنم. حتی اگه خودم واسه اون آدم‌ها غصه بخورم.

و خب حتی فکر نمی‌کنم که عجیب و بد و ناجور باشه... مممم آره نباید دلسوزی ای درکار باشه واسه آدم‌های مشترکی که من دارم از کله‌م بیرونشون می‌کنم. :)

سفر- یک - ارومیه

2010-08-12T17:25:00.003+04:30

وسط تو‌در‌توهای بازار سرپوشیده ارومیه، یه آقایی با یه چرخ‌دستی بود که سیب‌زمینی تنوری و تخم‌مرغ آب‌پز می‌فروخت. تو نون سنگک ساندویچ درست می‌کردشون واست :)

من ساندویچ سیب‌زمینی تنوری خواستم. سیب‌زمینی رو با پوست له کرد تو نون سنگک و نمک و فلفل فراوون زد و یه مشت سبزی خوردن هم گذاشت. نون رو لوله کرد داد دستم. پرسیدم چند تومن، گفت چهارصد تومن. بعدشم گفت شما مهمون ما هستید قابلی نداره. خواستم پول بدم، دوباره گفت شما مهمون مایید.

یکی از بهترین غذاهایی بود که خوردم. مزه‌ی سیب‌زمینی تنوری، همراه با لبخند پهن رو صورتم از باب دل‌گندگی آدم‌ها.

2010-07-28T02:39:00.000+04:30

یه جا، توی همین دنیای مجازی یکی گفت از سپیده بدش میاد. من فکر کردم چرا؟ خواستم بگم من بدم نمیاد! از اون آهنگ "عاشقی اما عشق من عاشق با سیاستی" هم خوشم میاد حتی! بعد فکر کردم به عید 88 – یه هفته‌ی اول رو مونده بودم تهران، بعد تنها رفتم ساری، تنها رفتم چندجایی که دوست داشتم عید دیدنی! خونه‌ی عمه‌م بودم، نشسته بودیم به صحبت، پی‌ام‌سی هم روشن بود، این آهنگ سپیده اومد، عمه‌م گفت من چقدر از این بدم میاد! گفتم باحاله‌ها! بعد عمه‌م یه کم گوش کرد گفت آره شعر قشنگیه! بعد من اصلا سلیقه‌ی این عمه‌مو زیاد قبول ندارم! بعد همون لحظه هم فکر کردم که از رو جو و شرایط و اینا این حرف رو زده! بعد حتی بعدش فکر کردم که احتمالا چون همه همین جوری الکی از سپیده بدشون میاد من هی همه جا اعلام می کنم چرا الکی از یه خواننده انتظار دارین سنگین و رنگین باشه! خواننده ست خب!

فکر می‌کنم به بعد از اون روز عید 88! به یه روز دیگه که هنوز عید بود. همون روزی که من داشتم با هیجان واسه دوستی که از سفر اومده بود تلفنی تعریف می کردم که عیدی لباس تنیس گرفتم و چند دقیقه بعدش فهمیدم عمه م سرطان داره و سریع باید عمل شه. به رو‌زهای بعدترش، که رابطه‌ای که توش بودم پیچید به‌هم و من این قدر بی‌عرضه و احمق بودم که نتونستم یه عکس‌العمل حتی نشون بدم! به روزهای بعدتر که کشورم پیچید به هم، که من هم به همراه همه‌ی مردم پیچیدم تو هم.

باورت می شه یه آهنگ خالتور سپیده واسه من این همه خاطره داره؟ محاله بشنوم "عاشقی اما عشق من عاشق با سیاستی" و یاد همه‌ی همه‌ی این اتفاق ها نیفتم.

2010-07-26T02:12:00.001+04:30

هر روز کلی حرف از ذهنم می گذرند، کلی می نویسم توی ذهنم. حرف های قشنگی اند، وقتی می‌خواهم بنویسمشان وسواس می‌گیرم! وسواس اینکه نتوانم خوب بگویمشان! می‌ترسم خرابشان کنم. حرف های خوب را.

هزاران ارغوان را ارغوانم

2010-07-17T17:01:00.000+04:30

چند سال پیش، قبل از آن‌که به قول صبا مثل نقل عروسی روی کره زمین پخش بشیم، مرجان یه دورهمی‌ای گرفته بود و همه‌ی اکیپ دبیرستان رو دعوت کرده بود. اون روز تو 360م نوشتم "نرفتم، نتونستم برم. هر چی فکر می‌کنم می‌بینم اون روزهای دبیرستان، که کف حیاط مدرسه گرد می‌نشستیم و از در و دیوار حرف می زدیم، تصورم از خود الانم خیلی بهتر از این چیزی بود که الان هستم" تحمل روبرو شدن با آدم های اون روزهای گذشته‌مو نداشتم. الان بر می گردم نگاه می کنم به اون روزهایی که گذروندم..... شیوا اومده ایران، دعوتمون کرد خونشون. رفتم. آدم های دبیرستان رو دیدم که همه بزرگ شده بودیم. خانوم شده بودیم. من و نرگس گل خریدیم رفتیم. یکی مافین درست کرده بود. شلوار جین پوشیده بودیم با بلوز اسپرت و کفش پاشنه بلند. صحبت کردیم. از "تو چی کار می کنی" و "من کار می کنم، وقت نمی کنم فوق بخونم" و "من با چند تا از دوستام شرکت خودمونو زدیم" و چی و چی.... و چقدر احساس قشنگی بود بزرگ شدن. نگاه کردم به خود الانم و خود چند سال پیشم. دیدم که راضی‌م. از این جایی که الان هستم و جایی که می خوام برم. دیدم زندگی الانم خیلی قشنگ تر و دل‌چسب تر از زندگی چند سال پیشه.

امروز تولدمه. بیست و چهار ساله شدم. نگاه می کنم به سال قبل. می بینم این روزهای الان رو خیلی بیشتر از پارسال دوست دارم. چشمامو می‌بندم و لحظه لحظه های تولد پارسالم رو میارم جلوی چشمم. روزهای قبلش، روزهای بعدش... امروز رو دوست دارم. نه به خاطر اینکه احساس می‌کنم این روز متعلق به منه. هیچ وقت احساس نمی کردم یه روز خاص دارم که مال خودمه! اما یه حس خاصی دارم امروز. به تمام تبریک های فیس بوکم جواب دادم. از تمام تبریک های تلفنی و اسمسیم لذت بردم. و دارم به داستان های کوتاهی فکر می کنم که از هفته‌ی پیش هر روز هر روز به مناسبت تولدم گرفتم.

نگاه که می کنم می بینم این اتفاق های کوچیک خوب رو خیلی دوست دارم.

تک مضراب:

من آن ماهم که اندر لامکانم مجو بیرون مرا در عین جانم

تو را هر کس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم

Jump the Fence*

2010-07-15T14:54:00.000+04:30

واسه پروژه یه درسی پا شدیم رفتیم یه شرکتی پرسش‌نامه دادیم و از این کارا! جالبیش اینه اون موقع که دنبال پرسش‌نامه بودیم و اون موقعی که داشتیم پرسش‌نامه رو ترجمه می کردیم و اون موقع که داشتیم تنظیمش می کردیم به فکرمون نرسیده بود که خب بعد از جمع آوری اطلاعات چه جوری قراره اندازه گیره بشه اون فاکتوری که می خوایم! یعنی خب فکر می کردیم آقای تی ای** که اینو واسمون فرستاده می دونه لابد! اینه که از دیروز من و هم‌گروهی‌م داریم در به در دنبال این می گردیم که این پرسش‌نامه ای که ما استفاده کردیم اصلا چه جوری باید سنجیده بشه! هر از چندگاهی هم با جی‌تاک صحبت می کنیم که چی شد، چی نشد! :) امروز سالار (هم‌گروهی‌م) گفت من به چند نفر ایمیل زدم، امیدوارم جواب بدن! فکر کردم لابد دوست ها و سال بالایی ها و منتور و اینا! بعد گفت یکیش نویسنده ی همون مقاله ایه که پرسش‌نامه رو از توش برداشتیم! ....... یاد چند سال پیش افتادم، تو گروه تیاتر! سالار تازه اومده بود تو گروه و یه روز به نرگس گفت واسه چند تا مجله تیاتر نامه نوشته که ما یه گروه دانشجویی تو یه دانشگاه صنعتی هستیم که تیاتر دوست داریم و چی و چی! اونا هم کلی از مجله هاشونو واسه مون فرستادن! اینکه حتی با یکی از نویسنده هاشون مکاتبه کرده بود و اون واسه ما- اختصاصا واسه ما- یه مقاله نوشت. فکر کردم بعضی وقتا چقدر آدم ها، دوست ها، هم‌گروهی‌ها دوست داشتنی می‌شن. گفتم سالار من مرده‌ی این کارای عجیب غریبتم! :)

اون دفعه ای! سالار یه ایمیلی واسه کل گروپ! زده بود (از همین ایمیل هایی که ملت سند تو آل می کنن) اینکه ایرانیه و آمریکاییه میرن جهنم و ایرانیه ان ساعت با فک و فامیل از جهنم تلفنی صحبت می کنه و پولش می شه یه دلار و وقتی آمریکاییه اعتراض می کنه یارو بهش می گه from hell to hell! it's local

بعد گفت اینو واسه فلانی (همون نویسنده مقاله) هم فرستادم! گفتم مگه هنوز بهش میل می زنی؟ گفت آره، تازه ازم اجازه گرفت تو وبلاگش بذاره! آدرس وبلاگشو گرفتم، چند روز بعدش سر زدم دیدم گذاشته و تهشم پرسیده همین جوری یهو یاد تلفن بازی افتادم! بای د وی! کسی می دونه تو ایران تلفن بازی می کنن یا نه؟

خلاصه که آدم ها به همین راحتی نازنین ند!

* عنوان مقاله ای که خانم نویسنده مجله تیاتری خارجی! واسه ما! نوشته بود :)

** TA

وقتی از شدت لَجَم کم میشه :)

2010-07-05T02:29:00.000+04:30

وجود بعضی از آدما، وجود بعضی دیگه شونو قابل تحمل می کنه!

وقتی نمیشه جمعش کرد :)

2010-07-02T14:49:00.002+04:30

می دونی وقتی می شینم فکر می کنم رسما ناراحت می شم که رفتار و برداشت های آدم های دیگه در مورد خودم این قدر برام مهمه- بعد می شینم فکر می کنم که "فلانیِ بیسار شده چی با خودش فکر کرده که فلان!" یا مثلا "اِ اِ اِ! من چرا این قدر خر بودم" بعد فلاش بک می زنم به قبلنا- بعد حرص می خورم- بعد جلوی آینه وایمیسم وسط حرص خوردنم می گم "الان من آرومما- نهههه نه که فک کنی من می خوام فلان چیزو فرو کنم تو چشمشون که بترکن از حسودی!" بعد می گم "خب اگه اینا نیست چیه؟" بعد جواب می دم "اینه که احساس می کنم یه عده شون دلشون واسه من می سوزه، اون بقیه شونم دارن به ریشم می خندن"- بعد صدای محمد میاد تو گوشم که "اون آقاهه که داره اونجا از خیابون رد میشه ازت متنفره، برو واسه ش توضیح بده یه وقت اشتباه فکر نکنه!!" بعد در حالی که خودم می دونم دوست دارم برم تو روشون وایسم بگم "آهااااای من از زندگی م راضی م، دلسوزی های مسخره تونو بذارین واسه خودتون" می گم "جمعش کن همه ی اونا درگیری های خودشونو دارن". کاش بودی مث اون دفعه من ور ور حرف می زدم :)

ها ها! راضی ام از زیرابی رفتنت.

.
دسته بندی شده در: لیلا لجش گرفته، مورچه گازش گرفته
.

شاید وقتی ذهنمو منظم کردم و فهمیدم چی دارم می گم و چی می خوام از چیزی که داره اذیتم می کنه یه چیز بهتر نوشتم. اینو نوشتم چون امروز کار دارم و اینا تو ذهنم نمی ذارن کارامو بکنم. فکر کنم این جوری بهتر شد.

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار/ مهرباني كي سرآمد شهرياران را چه شد

2010-07-01T02:12:00.000+04:30

وقتایی که ناراحتم و می دونم که واسه چی ناراحتم تکلیفم با خودم معلومه، وقتی دارم با دیگران صحبت می کنم می تونم ناراحتیمو موقتا بذارم اون کنار ذهنم، بشینم با دیگران تو هال از در و دیوار حرف بزنم و بعد که اومدم تو اتاقم بشینم رو تخت گریه کنم، حالا نه که همیشه این قدر تفکیک پذیر باشم اما خب بعضی وقتا این جوری می شم دیگه.

عصر که دارم از دانشگاه بر می گردم، امین-پسرخاله م زنگ می زنه می گه بلیت اضافه داریم واسه تیاتر، معمولا پا می شم میرم، اما این دفعه می گم نه، خودمم می دونم می خوام خودمو اذیت کنم، بچپم تو خونه و گیر بدم به همه چی اما دلم نمی خواد بازم برم!

میام خونه- شلوار جینمو عوض نمی کنم، محض خودآزاری شاید، شایدم از سرِ تنبلی یا چی! می شینم شعر می خونم، حمید مصدق، شاملو

نصفه شب که شده یه دو سه بار گریه کردم، نشستم رو تخت دارم مشق های فرانسه مو می نویسم، "شهر لغزان" گوش می دم و باهاش می خونم که "می گم بیزارم از همتون، بیزارم از همتون" می گم بابا جان خب خودت واسه خودت می ری تیاتر، حالا اصلا گیریم با امین اینا نرفتی، خودت خواستی اصن. می گم فردا پاشو برو تیاتر، تنهایی. می دونم دوست دارم، می دونم تنهایی تیاتر رفتن رو خیلی دوست دارم. بعد می گم فردا که می خوام برم آب بازی خب، بعد فکر می کنم می شه آدم هم پر/ یود باشه همه بره آب بازی؟ می گم گور باباش یه بار چند سال پیشا دریا رفتم، پاچه هامم زدم بالا رفتم تو آب تا فلان جا، اصلا به درک که هر چی! بعد می گم اوکی خب به درک، اما می تونی راه بری تو اصلا؟ - خب اصلا حالا چی؟ می گی نرم؟ دوست دارم آب بازی، چی؟ برم تیاتر؟ ها؟ زهرمار.

تک مضراب:

بعد تو میای با کتابات ، با یه عالم اطلاعات ، آدمای ضایع ، حرفای بامزه
من نگات می کنم با سنّم ، با اخلاق مثل جنّم ، با بیکاریامو ، با بیزاریام

میگی بلند شو برو بیرون ، میگی بلند شو بریم بیرون
بریم پارتی و گالری و کنسرت جاز تلفیقی

ولی من رو همين مبل میشینم ، همون فیلم همیشگیمو میبینم
چرت می زنم ، کتابامو ورق میزنم

میگم بیزارم از همه‌تون ، بيزارم از همه‌تون

شهرلغزان- 127

2010-06-26T15:45:00.001+04:30

کاش بشود دور از همه‌ی این های و هوی ها و آدم‌های این طرف و آن طرف، یک غروب برویم کافه فرانسه‌ی سر وصال، پشت کانترهایش بایستیم، من یک لیوان شیرکاکائو بگیرم و تو هم قهوه فرانسه‌ی همیشگی ات را.... و از تمام چیزهای پیش پا افتاده ی زندگی‌مان حرف بزنیم، صحبت‌های معمولی زندگی معمولی‌مان. قاطی آن آدم‌های دیگر که سرشان به کار خودشان گرم است.

هر که دلا، هر که دلا، هر که دلارام دید*

2010-06-25T23:55:00.002+04:30

قشنگی‌ش اینجاست که تکیه بدی به صندلی و چشماتو ببندی و دو تا دوست با هم یه تصنیف قشنگ رو بخونن و تو هی همین‌جور لذت ببری.
.
همین می‌شه که از عصر همین یه دونه بیت می‌افته تو دهنت دیگه :)
.
* هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

که خنجر غمت ازین خراب‌تر نمی‌زند

2010-06-20T23:44:00.000+04:30

امروز- امروز لعنتی- امروز نحس

جام جهانی!

2010-06-20T01:35:00.001+04:30

نشستیم دور میز، بساط گپ و گفت و وِر و اینا به راهه، منم دارم زور می زنم "پاراز/یت" این هفته رو دانلود کنم. به امین* می گم " دیدی یارو ناف نداشت؟" می گه "آره، فک کن داشتم ایمیل می زدم به فلانی، یهو شنیدم میگه فلانی ناف نداره پخش زمین شدم" بعد من ادای خنده این پسره تو سیمپسونو درمیارم، "ها ها، ها ها، ها ها" گفتم" اگه از اول ناف نداشته پس زمان جنینی چطوری غذا می خورده؟ دستشو از دهن مامانش میاورده بیرون که سهم منو بده" مامان گفت "لابد یه فتخی چیزی گرفته و فلان و اینا!" امین میگه "نه بابا خودم شنیدم فردوسی پور گفت از بدو تولد نداشته" من گفتم "وا مگه میشه؟" بعد مامان بزرگم -مامان بابام- که خب معمولا تو همه چی باید نظر بده و اصلا راه نداره و اینا، گفت"بند نافو از هرجا ببری از همون دمِ شکم میفته" بعد مامان با تغیر در نقش عروس دراومد که "چی؟؟ نخیرم، بند نافو از هرجا ببری از همونجا رگش فلان میشه و چمی دونم چی" بعد مامان بزرگم گفت "من خودم مامام!" بعد مامانم گفت "ببخشید که من ماما م واقعا! دیگه جلو من از این حرفا نزن!" بعد من پرسیدم "کی چی گفت؟" بعد هر کی گفت چی گفت اما من نفهمیدم ولی همین جوری به مامانم گفتم "البته نظر من به شما نزدیکتره" یه کم بعد اما اعتراف کردم نفهمیدم چی شد! بعد امین تسبیح مامان بزرگمو ورداشت گفت "ببین این بند نافه! بعد شروع کرد نشون دادن که آره کلیپسو می زنن اینجای بند ناف و چی و چی" بعد شروع کرد با مامانش کرکر که آره فکر کن ناف یارو رو اینجوری ببرن و بعد آویزون باشه و بعد غش کردن رو زمین! بعد من گفتم "ناف ناقصی دارم"، بعد دوباره خاله م پهن زمین شد! بعدشم دیگه گفتیم فوتبال ببینیم.

* امین-پسرخاله م!
.
تک مضراب:
- مث اون یارو دختره که لب نداشت.
- چیزی درباره ش نشنیدم.
- اِ؟ یه دختره تو هلند به دنیا اومد لب نداشت، فک کن، لب نداشت، تا آخر عمرش نمی تونه کسیو ببوسه!
غرب غم زده- مارتین مک دوناف! (هی همه چی ناف داره امروز!)

پرواز در آزادیِ تهران*

2010-06-15T21:40:00.000+04:30

یه فیلمی بود بچه بودم (بودیم) اسمش "سکوت" بود. تا اونجا که من یادمه دو بار پخش شد. یه بار همین‌جوری، یه بارم تصویربردار یا صدابردارش فوت کرده بود، به اون مناسبت نشون دادن. داستان یه مدرسه ابتدایی پسرونه بود که یه روز بچه‌ها میرن مدرسه و می‌فهمن بچه سرایدار مدرسه مریضه و واسه اینکه بتونه استراحت کنه تصمیم می‌گیرن اون روز ساکت باشن. یه گروه انتظامات تشکیل می‌شه و با یه سری پلاکارد بقیه بچه‌ها رو کنترل می‌کنند. هر دو باری که فیلم رو دیدم -و هر از چندگاهی هم بعدش- واسه‌م سوال بود که چطوری می‌شه یه هم‌چین سکوتی رو برقرار کرد. همیشه به نظرم کارگردانش موجود مسخره‌ای میومد که هم‌چین ایده‌ی غیرواقعی ای زده. همیشه تا پارسال. همیشه تا 25 خرداد پارسال، وقتی دیدم می‌شه اون همه آدم تو خیابون راه برن و صدا از کسی درنیاد. که حجم سکوتشون اون‌قدر شکوهمند باشه که از صدتا شعار هم کوبنده‌تر باشه. هیچ‌کس نمی‌تونه درک کنه اینا رو، مگه این‌که اون دوشنبه‌ی 25م تو خیابون آزادی بوده باشه. مگه کسی که تو زیرگذر یادگار از صدای پای خودش لرزیده باشه. از پارسال دیگه اون فیلم به نظرم غیرواقعی نمیاد. از دوشنبه‌ی پارسال، تو خیابون آزادی، زیرِ گذر یادگار.

روی سنگ قبر کیا/ نوش/ آسا نوشته "پرواز در آزادی تهران 25 خوورداد"

But I did

2010-06-11T01:27:00.000+04:30

نترسیم از اسم آدم‌ها، از حجوم خاطراتی که با شنیدن و دیدن اسمشان به یادتان می‌آید. یادمان باشد، این‌‌ها شاید یک زمانی عزیزمان بودند.

به خودم گفتم بزرگ شدی، نترس از نوشتن اسمش، اما خب سخت بود. شنیدن صدا حتی سخت تر.

2010-06-06T13:28:00.001+04:30

دارم صبحانه می‌خورم، سپهر داره با ایکس باکس فوتبال بازی می‌کنه. چشمم می‌افته می‌بینم بازیکنش دستبند سبز داره، می‌گم "اِ این چرا دستبند سبز داره؟" می‌گه خودم این‌جوری تنظیمش کردم، اسم بازیکنه هم سپهره"

پاره می کنم همه ی بندها را با دندان

2010-06-03T00:46:00.000+04:30

من عزاداری‌هایم را کرده‌ام- حالا چند وقت هست که لباس سیاهم را هم درآورده ام از تنم. این روزها حتی لباس گل‌گلی خریده‌ام برای خودم.

2010-06-02T01:44:00.000+04:30

رفته بودیم فرودگاه، نرگس اومد. خوب بود. دیدن آدم‌های منتظر با دسته گل و سرک کشیدن از میون جمعیت واسه زودتر دیدن مسافرشون. اینکه یکی یهو بگه "دیدمش، ببین اون روسری زرده"، بعد یکی دیگه بگه "آره! خودشه". و اون یکی دیگه بگه "آخی چه باراش زیاده!" . خوب بود. خیلی. دیدن دخترکوچولویی که مامانشو از پشت شیشه‌ها دیدو با هیجان بالا و پایین پرید. پسر جوونی که بعد از چند ماه برگشته بود و دختر جوونی که این‌طرف سعی می‌کرده مثل بقیه منتظر باشه، اما ...

خوب بود. یادم نبود هنوز می‌شه به هم‌دیگه رسید. فکر می‌کردم فرودگاه فقط واسه خداحافظیه.

پ.ن. وایساده بودم جلوی یکی از شیشه‌ها، یه خانوم پیری اومد کنارم ایستاد. گفت شما هم مسافر دارین؟ گفتم آره، گفت از آلمان؟ گفتم نه، یه‌کم گذشت، یه خانومی تو صف مسافرا کفشش خیلی پاشنه بلند بود. توجه منم جلب شد که دمش گرم آدم معمولا تو هواپیما لباس راحت می‌پوشه، این چه جوری این کفشو پوشیده، یهو خانومه زد بهم (همین مدلی که آدم مثلا دوستشو صدا می‌کنه که هی یارو رو نگاه) و گفت "کفشو نگاه کن". خندیدم. بعد گفت "بپوشین، تا جوونین بپوشین". یه کم بعدشم گفت "این پسر ما هم نیومد که". گفتم "صفش طولانیه ، میاد دیگه". خسته شد، گفت "من میرم بشینم. جام اینجاهه ها یادت باشه". خندیدم گفتم "باشه، حواسم هست".

قشنگ بود. دیدن رسیدن آدما به هم.

:|

2010-05-31T23:48:00.000+04:30

می‌خوام وحشی شم.
می‌خوام شاخ بزنم.
می‌خوام داد بزنم.
.
خسته‌م امشب.
.
.
توصیه: وقتی بی‌حوصله‌ای خونه نمون، می‌مونی الافی نکن. کتابی، فیلمی... نخونی/ نبینی می‌شه الان من.

آقامون اینا!

2010-05-29T23:36:00.000+04:30

غروب که رسیدم خونه مامان تعریف کرد که آقای نقاش در تلفن زده که فردا بیاد واسه رنگ‌زدن در و گفته که "به آقاتون بگین به من زنگ بزنه". مامان هم گفته "خونه هستیم، بیاین". آقای نقاش در گفته "نه به آقاتون بگین به من زنگ بزنه". مامان گفته "آقامون دیر میاد!" آقای نقاش هم گفته "دیگه تا دوازده که میاد!".

حرفاش که تموم شد بهش می‌گم "حالا آقاتون زنگ زد؟" می‌گه "می‌بینی که آقامون هنوز نیومده!".

اینجوریاس خلاصه آدم باهاس از آقای نقاش در بخوره بعدم خودش جو بده که آقامون اینا!

2010-05-28T23:06:00.001+04:30

دیروز تو کلاس فرانسه در راستای این‌که چی‌کار کنیم وقت بگذره فیلم (انیمیشن) پرسپولیس رو دیدیم. تو دلم گفتم اون دفعه‌ای که دیدم هنوز فرانسه بلد نبودم و این دفعه بریم ببینیم چیزی می‌فهمیم یا نه.

فیلم که شروع شد، یه حس عجیبی یهو اومد تو دلم نشست. اتفاق‌ها این دفعه فرق می‌کردند. این دفعه وقتی مرجان تو فرودگاه روسری‌شو درست کرد یاد این روزها افتادم که هر روز منتظرم یکی بهم تذکر بده – تو خیابون، دم در دانشگاه. این دفعه وقتی مردم تو خیابون تظاهرات کردن و "مرگ بر شاه" و سربازها به مردم شلیک کردن و یه پسر جوون افتاد کف خیابون و دورشو خون گرفت احساس کردم یه چیزی داره خودشو تو سرم فشار می‌ده. چشمام داغ شد. دلم گرفت. یادم اومد دفعه‌ی اولی که دیدمش بعدش هی به دختر خاله‌م که اسمش مرجانه می گفتم مغژی! هی قیافه‌ی خندون دختربچه می‌اومد تو ذهنم. اما این دفعه هر دفعه که چشمامو می‌بندم تصویر یه پسر جوون میاد جلو چشام که می‌افته رو زمین و خون سیاه دورشو می‌گیره.

قرار شد جلسه بعد ببینیم دوباره.

2010-05-27T01:25:00.000+04:30

تو ا قاسم چه میدونی؟ فکر کردی قاتله؟ قاچاقچیه؟دزده؟ آدم کشه؟ اونم برا ای مملکت زحمت کشیده، تو که خوزستانی نیستی...جنگ که تموم شد رفتی سر خونه زندگیت. ولی او موقع تازه اول بدبختی ما بود. نه کار بود نه آب بود نه برق بود. ننه چرا ا دامادت حرف نمی زنی؟ چرا نمیگی که یه تنه خرجی هممونه میداد؟ فهمیدی با پسرات کاری ندارن خیالت راحت شد؟ مالک خوشحالی؟ مالک...مهدی راضی شدین؟ خو ای آقا شهادت میده تو هم آزاد میشی. شما که قاسم ه میشناسین. بگین قاسم چند تا شغل عوض کرد. ننه یادته وقتی شاهین ه زاییدم قاسم چه حال و روزی داشت. یه آمپول نبود که به ای بچه بزنه. اگه بود الان سالم بود. تو خیال کردی قاسم برا خوشگذرونی و عیاشی می خواد بره اونور آب؟ اونوقت که وقت خوشگذرونیش بود کنار جاده آب می فروخت، حمالی می کرد. به‌خدا ما چیز زیادی نخواستیم. می‌خوایم بریم یه جزیره که سرمون تو لاک خودمون باشه. کار باشه. امنیت باشه. آب باشه. چرا همتون خفه شدین خو؟. نترسین کسی با شما کاری نداره. فقط قاسم ه اعدام می کنن.شما همتون آزادین

خوش به حال غیرتتون.

ارتفاع پست- ابراهیم حاتمی‌کیا

2010-05-25T12:30:00.000+04:30

از دانشگاه می‌رسم خونه، می‌رم دوش می‌گیرم، آب سرد، بس‌که هوا گرمه لامصب- خیس میام رو تخت‌خواب ولو می‌شم و از حرکت قطره‌های آب رو رو پوستم لذت می‌برم. پا می‌شم می‌رم با بچه‌ها بشینیم فیلم ببینیم. تو خونه احساس کردم موهام باز باشه خوشگل‎‌تره اما تو خیابون که می‌رسم پشت گردنم گُر می‌گیره، می‌رم از همون مغازه سر خسروی کلیپس بخرم. فقط یه مدل داره- از این جیگولیا که روش نگین داره و مارک شانل!! می‌گم جهنم! عوضش کوچیکه، از وقتی موهامو کوتاه کردم همه‌ش موهام واسه خودشون می‌ریختن بیرون، یه لاک می‌بینم، از این اکلیلی‌ها =) اکلیل نقره‌ای. یاد ناخونای خانوم آرایشگر می‌افتم که بعضی وقتا پر اکلیل نقره‌ایه. می‌خرمش. وقتی بچه‌ها دارن پیشنهاد می‌دن چه فیلمی ببینیم، می‌زنمش رو ناخونام که لاک صورتی کم‌رنگ داشتند. آخرش تصمیم می‌گیریم مستاجر پولانسکی رو ببینیم. الهام داره ماکارونی درست می‌کنه و من لم دادم رو کاناپه آب انبه می‌خورم و می‌گم ها ها، ناخونام چه دهاتی شده. محدثه تصدیق می‌کنه که آره دهاتیِ خوبی شده! تا یه جایی از فیلمو می‌بینیم و بعد ماکارونی می‌خوریم و آزاده میاد و صحبت و دیگه پا می‌شیم می‌ریم خونه. خونه که می‌رسم دیره- یه‌کم نود می‎‌بینیم با مامان و اختلاط می‌کنیم. می‌گم گوجه داریم فردا ببرم با ناهارم بخورم. می‌گه نه. فکر می‌کنم صبح سر راه می‌گیرم. می‌گم ببین ناخونام چه دهاتی شده! می‌گه خودت می‌گی دیگه.

صبح باز دوباره مثل مرده‌ها پا می‌شم. وقت نمی‌کنم سر راه گوجه بخرم (لذت خوردن گوجه با نمک و بعضا نون اگر از س/ ک/ ث بیشتر نباشه کمتر نیست) کلیپس برق برقی شانلمو!!! می‌زنم به موهامو توی راه هی به ناخونای اکلیلی‌م نگاه می‌کنم. عین این بچه مدرسه‌ای ها! =)

ظهر که می‌رم گوجه و خیارشور بخرم واسه خودم می‌گم یادم باشه از الهام "مستاجر" رو بگیرم کامل ببینم این آخر هفته.

می‌گم امروز هوا خنک شده ها! =)

مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن

2010-05-25T00:50:00.000+04:30

می‌خوای بخند و بگو ترسیدم و زرد کردم و به خیال خودم دارم عکس‌العمل نشون می‌دم یا چی. می‌خوای بخند و بگو از اول این‌جای کارت اشتباه بود و اصلا از اول اشتباه کردی پا شدی رفتی رای دادی یا چی! اما این روزا من در‌به‌در دنبال دستبند سبزی می‌گردم که پارسال دستم نذاشتم. این روزا من صدای پخش ماشینو بلند می‌کنم و می‌ذارم "از خون جوانان وطن" شجریان بپیچه تو خیابون. که بازم یادمون بیاد "قامت سروشان" را.

هر شب در رهگذارت*

2010-05-24T01:45:00.004+04:30

دارم اشتباه می‌کنم که دوست ندارم برم یه روز جلوش وایسم و بگم واسه چی ازش ناراحتم؟ مگه خودش نمی دونه؟ یا به فرض هم که نمی‌دونه اصلا!

خیلی بده که واسه این دوست ندارم برم جلوش وایسم و بگم واسه چی ازش ناراحتم که احساس می‌کنم نمی‌فهمه عمق ناراحتی مو؟ و خب فکر می‌کنم چه فایده؟

پس چرا هنوز وقت خواب/ زیر دوش/ تو تنهایی ورش می‌دارم می‌شونمش جلوی خودم، زل می‌زنم تو چشماشو می‌پرسم چرا چرا چرا این کارو کردی؟ پس چرا حتی موقع این دیالوگ خیالی هم ناراحت می‌شم؟

چرا هنوز احساس می‌کنم یه شکست گنده تو زندگی‌م بوده؟ یکی از اتفاق‌هایی که خیلی ازش می‌ترسیدم؟ چرا تو چشمای آدما هی می‌خونم که دارن فکر می‌کنن که من چه موجود بی دست و پا و ساده‌لوحی ام؟

این روزها هی فکر می‌کنم به اون بخشی از خودم که زیر پاش گذاشتمش. به این‌که آیا من چیزی یاد گرفتم یا حاصلش فقط ناراحتی شد که نشست توی دلم و معلوم نیست تا کی.

* سوگند- ویگن

پ.ن. لطفا یکی پیدا شه همین الان به من فیلم "شب‌های روشن" را هدیه کنه. هوم

TELEKA

.

حقایقی درباره لیلا دختر ادریس

دل به رنجی گریزان سپرده....

.

پشت گردنت را به رنج نشان نده!

.

سلام من را از میان بحث‌های سیویل و مکانیک به همراه شادی‌های کوچکم پذیرا باشید

.

راضی نیستم!

قرمز انار من

.

ماهی کوچک....

در جگر لیکن خاری....

.

دیدن کتاب صد‌ در صد دلخواه در غروب آگوست*

لحظه‌های عمر بی‌سامان....

.

برای او که نزدیک بود

those were the days my friend

ما پرده را برای ستایش از تاریکی باز کرده بودیم

.

چیزی مثل الکل در هواست، حال آدمی مثل من را خراب می‌کند، خراب*

مخاطب خسته‌ست

Endung

رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار، دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود

نه پولی که در برم، نه کو *نی که هم کِشم یا خود را کـُشم!*

:|

هم چو سرو روان، ای در شب تار من روشنایی

it's still good

new style?! ha ha!

امضا جغد غیرمتعهد

می‌زند گاهی برق کوتاهی

در زندگی ما همه جا وول می‌خورد / هر کنج خانه صحنه‌ای از داستان اوست*

امروز دقیقا می‌دانم که آن تابستان باید چه می‌کردم*

من تازه از خواب یک صدف از کف هفت دریا آمده بودم

چونان کسی که در تاریکی تنها می خواند تا نترسد

secondhand smoke

آوخ

I didn't want any flowers, I only wanted to lie with my hands turned up and be utterly empty*

خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا

:)

>: :|

چشم‌هایش

آخر هفته‌ای که باید هم‌چنان می‌بود

خر می‌شویم

خواب در چشم ترم می‌شکند

مثل چرخ و فلک سرگیجه گرفته‌ایم، مثل این‌که در سبدی از بادکنک‌های رنگی افتاده‌ایم

رو‌دررو دریا مرا می‌خواند

سفر- دو - خوی

وقتی احساس خدایی می‌کنم

سفر- یک - ارومیه

هزاران ارغوان را ارغوانم

Jump the Fence*

وقتی از شدت لَجَم کم میشه :)

وقتی نمیشه جمعش کرد :)

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار/ مهرباني كي سرآمد شهرياران را چه شد

هر که دلا، هر که دلا، هر که دلارام دید*

که خنجر غمت ازین خراب‌تر نمی‌زند

جام جهانی!

پرواز در آزادیِ تهران*

But I did

پاره می کنم همه ی بندها را با دندان

:|

آقامون اینا!

مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن

هر شب در رهگذارت*

نه پولی که در برم، نه کو نی که هم کِشم یا خود را کـُشم!